Tuesday, November 2, 2010

கொக்கைன்

ஊர் உறங்கி விட்டாலும்
இரவெல்லாம்
ஒற்றையாய் விழித்திருந்து
ஊளையிடும் அனாதைத் தெருநாய்போல
குரைத்துக் கொண்டே இருக்கும்
இந்த மனத்திலிருந்து
ஓடி விட மிக விரும்பினேன்

உக்கிர கோடையில்
புழுக்க வீட்டிலிருந்து
கதவு திறந்து
திண்ணைக்குப் போய்விடுவது போல
பிடிக்காத சினிமாவிலிருந்து
வெளியேற முடிவது போல
சரியாய் வராத கவிதையை
அப்படியே விட்டுவிடுவது போல

வெளியேற முடிந்தால்...
என்று ஏங்கினேன்

அந்தி இறங்கும் நேரத்தில்
ஆவாரம் பூக்கள்
நுரைத்திருந்த
இருப்புப் பாதை ஓரம்
நிழலாய் வந்தவன் தந்தான்
'இது மௌனத்தின் சாவி'என்றான்
முதல் தொடுகையில்
எந்தக் குமிழும்
வெடிக்க வில்லை
ஆனால் மெல்ல
குரல்கள் யாவும்
மழை தீர்ந்த ஈசல்கள் போல்
உதிர்ந்து விழுவதைக் கவனித்தேன்
அல்லது வீதி வளைவில்
ஓடி மறையும்
வாகனங்கள் போல
தொலைந்து போயின
சட்டென்று ஆளற்றுப் போன
சாலை போல் ஆனது மனது
எப்போதும் அர்த்தமற்று
மதிய நேரத்தில்
கத்திக் கொண்டிருக்கும்
புழக்கடைக் காகம் போல

பிதற்றிக் கொண்டிருக்கும்
என்னை விட்டுவிட்டு
தெருவில் இறங்கி
தொலைந்தே போனவர்களில்
நானும் இருந்தேன்..

LinkWithin

Related Posts with Thumbnails