எழுத்துப் பிழை

முடிவிலி

2012-01-28T10:24:00.001+05:30

கோட்பாரற்றுக்
கிடக்கும்
பழங் கோயிலின்
இடிபாடுகளில்
இள முலைகள் துள்ள
தனித்துத் திரிந்த
ஒரு சிறுபெண்ணை சந்தித்தேன்
தனக்குப் பயமில்லை
தான் தனித்தில்லை
என்றாள் அவள்
இங்கு பறவைகள் இருக்கின்றன
என்றாள்
நூற்றுக் கணக்கில் ..
பிறகு
ஊழி வரும்வரை
உறங்க முடியாத தெய்வங்கள்
ஆயிரக் கணக்கில் ..

காலத்தில் உறைந்த விழிகளை
மூட முடியாமல்
பார்த்துக் கொண்டே இருக்கின்றன
எப்போதும்
எல்லாவற்றையும்
என்று சிரித்தாள்
அது வீசப் பட்டது போல
பெருகி
வெளியெங்கும் நிறைந்தது

அந்த சிரிப்பின்
முடிவில்
வைரம் போல் மின்னும்
இரண்டு கூர்க் கொடும்பற்களை
நான் ஒரு கணம் பார்த்தேன்

அஞ்சி
ஓவென்று அலறினேன்
அவள்
வாய் மீது விரல் வைத்து
அஞ்சாதே
என்று புன்னகைத்த பொழுது
யாரோ எய்தது போல
இளவெயில் நிறத்தில்
ஒரு பட்டாம்பூச்சி இறங்கி
அவள் உதடுகள் மேல் அமர்ந்தது .
நான் அது சிறகுகள் அசைய அசைய
மது உண்பதைப் பார்த்தேன்
அப்போது
ஒரு புத்தனின் கண்கள்
அவளிடம் இருந்தது
அல்லது
முலை கொடுக்கும் தாயின் கண்கள்
ஆனால்
ஒரு ஓவியத்தின் கண்கள்
மாற்றப் பட்டாற்போல்
சட்டென்று
அவள் கண்கள் சாய்ந்து சோம்பிற்று
எனது வெறும் கைகளைக் கண்டு
எனக்கென
ஒரு பூ கூட பூக்கவில்லை அல்லவா
உன் தோட்டத்தில்
என்று வான் நோக்கிக் கூவினாள் அவள்
அது கேட்டு
கோபுரங்கள் நடுங்கின.
பிறகு
புனல் போல் இளகும் கண்களுடன்
புகை கலைவது போல
மெலிய மழைக் கம்பிகள்
ஊடே நுழைந்து நுழைந்து
அவள் என்னை விட்டு
விலகி கருவறைக்குள் போவதை
நான் பார்த்துக் கொண்டே இருந்தேன்
செய்வதற்று ..

ஒரே ஒரு பூ வில்
இருந்தது
அவள் சாஸ்வதம்.

புணர் நிமித்தம்

2012-01-16T16:51:00.002+05:30

ஆடும் ரயில் பெட்டியின்
கழிவறையில்
சிறுநீர் கழிக்கும்
புழையை வெறித்துக் கொண்டிருந்தேன்
அது ஏன்
நிதம்ப வடிவில் இருக்கிறது
என்று கேட்டுக் கொண்டேன்

நீளக் குழாயின் மறுபுறம்
பூமி ஓடிக கொண்டே இருந்தது

இந்தக் கழிவறையில்
புணர்ச்சி நடந்திருக்குமா
என்று யோசித்தேன்
இருக்கலாம்
பூமியில் புணர்ச்சி நடை பெறாத இடம் எது ?
மயானத்தில் கூட நடந்து கொண்டே இருக்கிறது

புணர்ச்சி ஒரு நதி போல
பூமி மீது ஓடிக கொண்டே இருக்கிறது
மழைத் துளிகள் போல்
யோனி நிலம் மீது
விந்துத் துளிகள் வீழ்ந்து கொண்டே இருக்கின்றன

நல்ல நிலத்தில் வீழ்ந்த விதைகள் மட்டுமல்ல
முட்செடிகள் நடுவிலும்
சில முளைக்கின்றன
நெருக்குண்டு மடிகின்றன
ஆனால் விதைத்தல் பொருட்டல்ல புணர்ச்சி

''நான் கடவுளை
உறவு உச்சத்தின் கடைசி நொடியில் மட்டுமே
பார்க்கிறேன் ''
என்று உடன் பிரயாணித்த
வெள்ளைக் காரி சொன்னாள்
அவள் கடவுளின் விலாசத்தைத் தேடித்
திருவண்ணாமலைக்குப் போய்க் கொண்டிருந்தாள்
''சில சமயம்
ராம கிருஷ்ணரைப் போல
பச்சை வயல்களின்
மீது
வெள்ளைக் கொக்குகள் எழும்புவதைக்
காணும் போதும்
அது நிகழ்வதுண்டு ''என்று சொன்னாள்.

எனக்கு ராம கிருஷணர் மேல்
ஆர்வமில்லை
ஆனால்
அவளது நீர்த்த
டீ சர்ட்டின் மேலே
விறைக்கும் முலைகள்
அந்தக் கொக்குகளை நினைவுபடுத்துகின்றன
என்ற போது சிரித்தாள்

எனக்கு அவளைப் பிடித்திருந்தது
என்னைப் போலவே
கண் தெரியாத தம்பதிகளின்
கண்தெரியும் குழந்தை
அழுவதை
பதற்றத்துடன்
கண்ணீருடன் கவனித்தாள்

அப்போது அவள் கண்களில்
கடவுள் நம்பிக்கை இல்லை.
என்பதைக் கவனித்தேன்.

''புணர்ச்சி எனக்கு
இந்த இடத்தில் விலகு
என்று சொல்லும்
ஒரு அறிவிப்புப் பலகை

இரு தொழு நோயாளிகள்
புணர்ந்ததைப் பார்த்த கணத்திலிருந்து
எனக்கு இவ்விதம் தோன்றி வருகிறது
சீழ் பழுத்த யோனிகளிலும்
புழுத்த குறிகள்
கண நேரக் கடவுளைத் தேடித்
துழாவுகின்றன ''
என்று நான் அவளிடம் சொன்னேன்

''பூமியில் புணர்ச்சி நிகழாத மனம் எது?''
என்று அவள் கேட்டாள்.
அப்போது அவள் கண்கள்
மிக தூரத்திலிருந்தன.
நான் அவற்றை வரைய முயன்று தோற்றேன்
ஒப்பிட
எனக்கு
அவள் முலைகளை வரைவது
எளிதாக இருந்தது

தோய்த்த பால் பனீர் போலிருந்த
அந்த வெள்ளைக்காரச்சியின்
முலைகள்
உடைந்த கொப்புளம் போல சிவந்திருக்குமா
இல்லை
நான் பார்த்த
சுதேசியக் கருப்பு நாவல் பழங்கள் போலிருக்குமா
என்று மட்டும் யூகிக்க முடியாமல்
ஒரு கேள்விக் குறியை இட்டு வைத்தேன்.
கருப்பே ருசி...எனினும்
அது எனது மூளையை
அந்துப்பூச்சி போல் துளைத்துக் கொண்டே இருந்தது

திருச்சியில்
அவள் இறங்கும் முன்பு
அந்தக் கேள்வியை கேட்டே விட்டேன்

அவள் புன்னகையுடன்
போன மாதம் தான்
அவளுக்கு முற்றிய நிலை மார்புப் புற்று நோய்
கண்டறியப் பட்டதாகச் சொன்னாள்

அவள் ஏன் என்னிடம் அதைச் சொன்னாள்
என்பதை நான் அறியேன்
ஆனால்
இக்கவிதையில்
எந்த நீதியும் இல்லை
என்று மட்டும்
உங்களுக்கு சொல்லிக் கொள்கிறேன்

போகும் முன்பு
கடைசியாக...

அவை வெடித்த கொப்புளங்கள் போல்தான் இருந்தன.

குறிப்பு-பண்புடன் இணைய இதழில் வந்தது

கன்னித் திரை

2011-12-30T20:16:00.000+05:30

அவிழ்க்க
அவிழ்க்க
அவிழா புதிராய்
அவள்
இறுகிக் கொண்டே இருந்தாள்

கடைசி முடிச்சு
என்று நான்
முட்டியதும்
கடைசி யல்ல
என்றறிந்தபோது அயர்ந்து போனேன்

காய்களை நகர்த்துகிறவன்
நானல்ல
என்று எந்தக் கணம் உணர்ந்தேன்?
என்று தெரியவில்லை.

ஆனால்
உணரும்போது
முற்றிலுமாக
நான்
சிக்கிக் கொண்டிருந்தேன்.

கால் பாவ
இடம் தராத புதை மணல்...
வழி திரும்பா
அடர் வனம்..
கபால மாலை
அணிந்த கொற்றவை..

மழை நாள் மதியத்தில்
உறவு முடிந்ததும்
ஆடை அணிந்து கொண்டிருந்தவளை
அச்சத்துடன் பார்த்தேன்
யார் இவள்?

அவள்
என் பதற்றத்தைக்
கண்ணாடியில் கவனித்துப்
புன்னகைத்தாள்

வெறும் கன்னித்திரை என நினைத்தாயோ
என்னை ?
என்பது போல...

உள்ளின் உள்

2011-12-26T19:06:00.001+05:30

மரமேறி விளையாட்டில்
உச்சிப் பொந்தில்
ஒளிந்திருந்த
ஆந்தைக் குஞ்சைப் பிடித்துவிட்டோம்
சத்தம் மட்டும் கேட்டு
வெளியே வந்த
வெளிச்சக் குருடு ஆந்தை
தடுமாறித் தவித்தது
பயத்தில் கிரீச்சிட்டது.
ஆந்தை
என்று கத்தினோம்
எல்லோரும்அருவருப்பாய்

சேகர் அதைக் கொன்றுவிடலாம்
என்றான்
அலெக்ஸ் அதை ஆமோதித்தான்
ஆந்தை சாத்தானின் பறவை
என்ற போது அவன் உடல் நடுங்கியது
கருப்பசாமி
ஆந்தையை சுட்டுத் திங்கலாமா
என்று சந்தேகம் எழுப்பினான்
அம்பிக்கு அது பிடிக்கவில்லை
உவ்வே என்று எருக்களித்தான்

கூட ஏறிவந்த
தனலக்ஷ்மி மட்டும் '
''ச்சே பாவம் குழந்தை"'என்ற படி
பாவாடையில் பொதிந்து
ஆதூரமாய்'
மீண்டும் கூட்டுக்குள்ளேயே

வைத்தாள்

எப்போதுமே

அவள் அம்மாவாகவே இருந்தாள்
என்று சொன்னால்
ஆணியச் சிந்தனை
என்பீர்களானால்
சொல்லவில்லை.

ஆணின் கண்கள் ..

2011-12-08T14:15:00.001+05:30

பில்லியனில் இருபக்கமும்
கால் விரித்து
ஆரோகணிக்கும் யுவதிகள்
இன்னமும் எலாஸ்டிக் நாடா
இடுப்பை அழுத்த
உள்பாவாடை அணிபவர்கள்
குத்த வைத்து
முழங்கால் பளிச்சிட
பத்து தேய்க்கும் வேலைக் காரிகள்
ஜன்னலைத் திறந்து
வைத்துக் கொண்டே உடை மாற்றுபவர்கள்
உதட்டின் மீது வளரும்
மெல்லிய பூனை மயிருக்கு
க்ரீம் தடவுகிரவர்கள்
ரோமப் பசுவெளி தெரிய
பஸ் கம்பியை பிடித்துக் கொண்டே
பிரயாணிக்கும்
அரைச் சோளி தேவதைகள்
அலுவல் கூட்டங்களில்
கால் மீது கால் போட்டு அமர்பவர்கள்
உள்ளுடை வரை தெரிய
இறுக்கமாய்
சுரிதார் அணிபவர்கள்
கால்பந்து மைதானத்தில்
உப்பு வியர்வை வீச்சத்துடன்
கடந்து போகிறவர்கள்
உதடுகளை அடிக்கடி
நாவால் வருடிக் கொள்கிறவர்கள்
மார்புச் செயின் எடுத்துக்
கடித்துக் கொள்கிறவர்கள்
ரோட்டோரக் கடையில்
நின்று
டீ குடிப்பவர்கள்
ஞாயிற்றுக் கிழமைகளில்
பேரம் பேசி
மாமிசம் வாங்குகிறவர்கள்
துண்டு போர்த்திய
இரவுடையுடன்
விலாசம் சொல்கிறவர்கள்
அது நனைய நனைய
தண்ணீர் பிடிக்கிறவர்கள்
மருந்துக் கடையில்
நாப்கின் வாங்குகிறவர்கள்
பெரிய தொங்கட்டான்
அசைய அசையப் பேசுகிறவர்கள்
ஹோட்டல் வாஷ்பேசினில்
குனிந்து முகம் கழுவுகிறவர்கள்
கார்ப்பரேசன் கழிவறை வெளியே
கொலுசுக் கால்களை தேய்த்துக் கழுவுகிறவர்கள்
துணிக் கடையில்
உள்ளாடை செக்சனில் நிற்பவர்கள்
பூப்புனித நீராட்டுவிழாவில்
புன்சிரிப்புடன் பன்னீர் தெளிப்பவர்கள்
முதல் இரவுக்கு
பெண்ணைத் தயார்ப் படுத்துகிறவர்கள்
குல்பியை உறிஞ்சிச் சாப்பிடுகிறவர்கள்
டிபன் பாக்ஸில்
மல்லிகைப் பூ கொண்டு வருகிறவர்கள்
ரேடியோவுடன் சேர்ந்து பாடுகிறவர்கள்
கடற்கரைகளில்
குதிரை மீது சவாரி ஏறுகிறவர்கள்
நாய்களுடன்
காலை நடை வருகிறவர்கள்
பால்கனியில் நின்றுகொண்டு
தலை கோதுகிறவர்கள்
கடக்கும் போது
ஓரக்கண்ணால் பார்க்கிறவர்கள்
பேசிக் கொண்டிருக்கும்போதே
ஜாக்கட்டைத் தளர்த்திக் கொள்கிறவர்கள் ..
நெடுநேரம் அலைபேசியில்
கொஞ்சிக் கொஞ்சிப் பேசுகிறவர்கள்
குழந்தைகளை உதட்டில்
முத்தமிடுகிறவர்கள்....

முதிர் யுவனின்
கனவுகளில் நிறையும் பெண்கள்..

விலக்கப் பட்ட கனி

2011-11-27T09:25:00.001+05:30

மதுக் கோப்பையில்

மிதக்கிறது

ஒரு நிணத் துண்டு.

ஐந்தாங் கிளாஸ் தமிழ் டீச்சரின்

பருத்திப் புடவைக்குள்

விறைத்து நிற்கும்

இடது முலைப் பொட்டு

விவிலிய வகுப்பெடுத்த

இளம் துறவியின்

கீழுதடு

நண்பனின் அம்மா

பாத்திரம் கழுவுகையில்

அசையும் இடுப்புச் சதை

புடவை மாற்றுகையில் எல்லாம்

விரியும்

ராமேஸ்வரி அத்தையின்

பூனை மயிர் பூத்த தொப்புள்..

தடுக்கப் பட்ட பழம்

நிச்சயமாய் மறப்பதே இல்லை

அனுமதிக்கப் பட்ட யோனிகளில் கூட

அதன் சுவடு நகக் குறி போல பதிந்திருக்கிறது

தொழும் கைகளின் நடுவே கூட

இருக்கிறது ஆறாவது விரலாய்..

எல்லா விளையாட்டுகளின்

நடுவிலும் ஓடுகிறது

இன்னொரு இழையாய்

இலுப்பூர் பேருந்து நிலையத்தில்

நேற்று மாலை

எனக்குத் தடுக்கப் பட்ட கீழுதடைப் பார்த்துப்

பேசிக் கொண்டிருந்தேன்

கர்த்தருக்கு ஸ்தோத்திரங்கள் சொல்லி

விடைபெற்றவுடன்

பதற்றத்துடன் தேடிக் கண்டடைந்தேன்

மதுக் கோப்பையில் எப்போதும்

எனக்காகக்

கிடக்கும் நிணத் துண்டை ..

கலைடாஸ்கோப் -1

2011-11-24T16:48:00.001+05:30

1.அறுத்துப் பார்த்த
கணவனின் பிணத்துடன்
தனியாக நின்றிருந்தாள் அவள்
ஆம்புலன்சுக்கு காசு இல்லாமல்
அழுதுகொண்டிருந்தாள்
அவளருகில்
அவள் குழந்தை
யாரோ வாங்கித் தந்த
சிகப்பு மிட்டாயைச் சப்பிக் கொண்டிருந்தது

எல்லா துக்கங்களையும்
மறக்கடிக்கும்
சிகப்பு மிட்டாய் ஒன்று
எனக்கும் தா கடவுளே ..

2.மணல் நதியில்
நீந்தித் திளைக்கிறது மீன்

ஒன்று
அது மீனல்ல
அல்லது
அது நீந்துவது மணல் அல்ல.

ஆனால்
என் கனவில்
ஒன்றல்லது மற்றது
என்பதே கிடையாதே ...

3.பல நேரங்களில்
இல்லாத கதவுகளை
திறக்க முயலும்
குடிகாரனின் முயற்சி போல
ஆகிவிடுகிறது

சிலருடனான உரையாடல் .....

4.நுரை பொங்க
பழுத்த ரொட்டியில்
தடவப் படும்
என் பச்சை ரத்தம்..
உண்டு வளர்த்துக் கொள்
உன் உயிர்த் தசையை ...

5.நீங்கள்
இறங்கும் போதிருந்த
அதே ஆறுதான் இது
ஆனால்
நீங்கள்...
இறங்கும் போதிருந்த
அதே ஆள்தானா?

பிளாஸ்டிக் புன்னகைகள்

2011-11-20T21:09:00.001+05:30

1.அவளது
சாக்கரின் புன்னகை
மிதக்கும்
பிளாஸ்டிக் கண்களைத் தாண்டி
எப்படி
அவளை நேசிப்பது
என்பதுதான்
எனக்கு
இப்போதிருக்கும் ஒரே பிரச்சினை

2.எங்கிருந்தோ பறந்துவந்து

ஜன்னல் விளிம்பில்

அமர்ந்துகொண்ட

பட்டாம்பூச்சியை

குறைந்தது

பத்துப் பேராவது

கவிதை செய்திருக்கக் கூடும்

என்று நினைத்துக் கொண்டேன்

களங்கமின்மையின் பாவனைகளோடு

புகைப்படத்துக்கு

போஸ் தரும்

குழந்தை நடிகை போல

இது

ஒரு தொழில்முறைப் பட்டாம்பூச்சியாகவும் இருக்கக் கூடும் தானே?

நீங்கள் என்ன நினைக்கிறீர்கள்?

3.எப்படி இருக்கிறாய்

என்றவள் கேட்டதில்

இருக்கிறாயா

என்ற

கேள்வியும் இருந்ததா?

4நான் இல்லாவிட்டால்

இறந்துவிடுவேன்

என்றவளை

நேற்று தெருவில் பார்த்தேன்

கையில் சாத்திய குழந்தையோடு..

இறந்தபிறகு

பிறந்ததா இது?

5.நெடுநாட்களாய்

உன் குகையில் நீ இருந்தாய்

என் குகையில் நான் இருந்தேன்

ஒரு சலிப்பான காலையில்

ஒரே நேரத்தில்

தற்செயலாய் வெளியே வந்தோம்

காலைக் கதிரின

பொன் வெயில்

இருவர் மீதும் படர்ந்தது

அந்த

இனிப்புவெளிச்சம்

மற்றவரிடமிருந்தே வருகிறது

என்று தவறுதலாக நினைத்துக் கொண்டோம்...

காதலிக்க ஆரம்பித்துவிட்டோம் ...

கிளையில் பறவை

2011-11-18T16:34:00.001+05:30

1.இது எனக்கான பறவை
என்று குறிவைத்து விட்டான் வேடன்
இன்றைய இரவுணவு
என்று தனக்குள் சொல்லிக் கொண்டான்
வழக்கம் போல
பறந்துகொண்டிருந்தது பறவை
வேடனின் கண்களையும்
சுமந்துகொண்டு ....

2..நீங்கள்
இறங்கும் போதிருந்த
அதே ஆறுதான் இது
ஆனால்
நீங்கள்...
இறங்கும் போதிருந்த
அதே ஆள்தானா?

3.முடிவின்மையின் ஆழத்திலிருந்து
கிளம்பி வந்தது அது
கிளிஞ்சல்கள் பொறுக்கிக் கொண்டிருந்தவனை
வா என்றது
நான் அழுது
கிளிஞ்சல்கள் அழகாய் இருக்கின்றன என்றேன்
அது புன்னகைத்து
உனக்கான கடைசி அழைப்பும் தீர்ந்துவிட்டது
என்று சொல்லி
மீண்டும் உள்ளே அமிழ்ந்து கொண்டது
கையிலிருந்த
கிளிஞ்சல்கள்
சட்டென்று நெளிந்து புழுக்களாவதை
உணர்ந்தேன்
ஆனால் வெகு தாமதமாக...
அதற்குள் புழுக்கள் பெருகி
என்னைத் தின்ன ஆரம்பித்தன

4.மழை
என்று சொல்வதே
மழைக்குச்
சரியாய் இருக்கிறது

5.உடனே

புறப்பட்டு வந்தால்
இந்த பட்டாம்பூச்சியைப் பிடித்துவிடலாம்
ஆனால்...

விடுங்கள்...
உங்களுக்கும் ஆனைக் கால்...
பாம்புக் கை..

ஓநாய் எழுதுகிறேன் ..

2011-11-15T16:26:00.001+05:30

1.சக்கரவர்த்தி
துறவி
முட்டாள்
டாரட் ஜோசியத்தில்
எனக்கு வந்த கார்டுகள்

''இவைதாம் நீ .
எந்த வரிசையில்
அவர்கள் உனக்குள் நிற்கிறார்கள்
என்பதை மட்டும்
நீ தீர்மானித்துக் கொள்ளலாம் ''
என்றான் ஜோதிடன்

சிரித்துக் கொண்டேன்
சந்தேகமென்ன
நான்
முட்டாளாய் இருந்ததால்
துறவு போக வேண்டியிருந்த
சக்கரவர்த்தி ..

2.நான்
தன்னைத் தானே
சேர்த்துக் கொள்ள முயலும்
க்யூப் போல
அல்லது
தன்னைத் தானே
விடுவித்துக் கொள்ள
முயலும் புதிர் போல
அல்லது
தன்னைத் தானே
திறக்க முயலும் தாழ் போல...

க்யூப் .
புதிர்.
தாழ்.
ஆம் இவைதான் நான்.

3.அவர்களுக்குத்
தெரியாது என்பதால்
என்னைப் புசிக்கவரும்
ஓநாயுடைய பசியையும்
சிலுவையில்
அறைபவனின்
மெய்வருத்தத்தையும்
என்னைப் புதைக்க வந்தவன்
கைதவறி
காலில் வெட்டிக் கொண்டதையும்
நானேதான் எழுத வேண்டி இருக்கிறது

தனக்கு மட்டுமேயானவன் இல்லை
கவி..

4.அடிபட்ட
பின்னங்கால்களுடன்
எங்கள் ஜன்னலை நோக்கி
ஏறெடுத்து
அழும்
பழுப்பு நிற நாய்க் குட்டியிடம்
நாங்கள்
அதற்கு எந்த உதவியும் செய்யப் போவதில்லை
என்பதை
யாராவது சொல்லிவிடுவது நல்லது

இவை கூட...

2011-11-14T20:20:00.001+05:30

1.சற்றே சரிந்த
பிள்ளையார் கண்
என்றாலும் அழகுதான்
இரண்டில் ஒரு மார்பு சிறியது
எனினும்
இரண்டுமே அழகுதான்

மூக்கில் அமர்ந்த
ரத்தினத்தின்
நிழல் காட்டிய
சிகப்பு உதடுகள்
கண்ணாடித் துளிகள்
மினுங்கும் சேலையுள்
பொதிந்து உறங்கும்
தொப்புள்...

யூகித்துத் தீராத பெண்...

2.வரிகளை
தேய்த்துக் கொண்டு
நாற்காலியில்
அமர்ந்திருக்கிறது புலி
பசிக்கென
பையில்
சில பழங்களை
வைத்திருக்கிறது
அலுவல் முடித்து
வீடு போய்
ஆசார உணவு
படுக்கும் முன்பு
ஒரு தம்ளர் பால்
வேட்டையின் கனவுகள்
வந்துவிடாமலிருக்க
தூக்க மாத்திரைகள்
என்று நன்றாகத்தானிருக்கிறது புலி
யாராவது
காடு என்று உச்சரிக்கும்போது மட்டும்
முகம் வலியில் கோணுகிறது
மற்றபடி
சுகமாய்த்தானிருக்கிறது
புலியாய் இருப்பது எப்படி
என்று மறந்த புலி ...

3.கரிந்துபோன
தென்னை மரத்தின்
உச்சியில்
வந்தமர்ந்தது
விலாவில்
பச்சை தடவிய
அப்புவின் கைப்பிடி அளவே இருந்த
பூங்குருவி .
காய்ந்த மட்டைகளைக்
கிலுக்கிப் பார்த்து
''வீண் ..வீண்... ''
என்று கத்தியது
அப்பா ஆசையாய்
வைத்துப் போன தென்னை அது ..
நான் எதிர்வாதம் புரியாது
மௌனமாய் இருந்தேன்
உண்மைதான் .
எல்லாம் வீண்... வீண் ...

உடல் தத்துவம் 19

2011-11-05T13:24:00.001+05:30

எச்சரிக்கை-வயது முதிர்ந்தவருக்கான மொழி,உள்ளடக்கம் கொண்டது.

செல்வியைச் சந்தித்தது போலவே மேகி அத்தை பெண் ரூபியையும் மீண்டும் சந்தித்தேன்.கேரளாவில் பேயோட்டுதலுக்கு புகழ்பெற்ற ஒரு பகவதிக் கோயிலில் சந்தித்தேன்.எனக்கும் பேய் பிடித்திருக்கலாம் என்று சிலர் சந்தேகித்தாலும் எனக்கே அந்த சந்தேகம் இருந்ததாலும் அந்தக் கோயிலில் நானாவிதப் பிசாசுகளும் முனிகளும் பூதங்களும் உத்திரவாதத்துடன் விரட்டப் படும் என்று சொல்லப் பட்டதாலும் அதையும் தான் செய்து பார்ப்போமே என்று போனேன்.யார் கண்டது எனக்குள் சிலநேரம் ஒலிக்கும் குரல்கள் என்னுடையது போலவே இல்லை.

நான் போன அன்று நிறைய கூட்டம்.இரவில் நடக்கும் பூஜை அது.கோயிலில் மற்ற பூஜைகள் எல்லாம் முடிந்து மெல்ல கோயிலின் பின்னால் பெரிய எட்டி மரத்தடியில் குருதி பூஜை நடக்கும் கோயிலுக்கு கூட்டம் சேரத் தொடங்கியது எட்டி மரத்தின் தொடை முழுவதும் பெரிய ஆணிகளில் சிதைந்த முகங்களுடன் பொம்மைகள் அடிக்கப் பட்டுத் தொங்கிக் கொண்டிருந்தன.ஆணிகளைத் தொடக் கூடாது என்று சொன்னார்கள்.சில ஆணிகளின் முனைகளில் கருஞ்சிவப்பாய் இருந்தது ரத்தக் கறை என்றார்கள் பேய் பிடித்தவர்களில் சிலர் தலையாலேயே அடித்து மரத்தில் இறக்குவார்கள் என்று சொன்னபோது லேசாக வயிறு புரண்டது விடுதியில் எனக்குப் பக்கத்து அறையில் இருந்தவர் தனது மனைவியுடன் திருநெல்வேலியில் இருந்து வந்திருந்தார்.அவர் மனைவிக்காக என்று சொன்ன பொழுது என்னால் நம்பவே முடியவில்லை.அவர் அத்தனை அழகாக அமைதியாக என்னைப் பார்த்துப் புன்னகைத்தார் .அங்கு பேயோட்ட வந்திருந்தவர்களில் பெரும்பாலும் தமிழர்களே இருப்பதைக் கவனித்தேன்.அதுவும் பெண்களே அதிகம் எதனால் பேய்கள் தமிழ்ப் பெண்களையே குறிவைத்துத் தாக்குகின்றன?நீங்கள் யாருக்காக வந்திருக்கிறீகள் என்று அவர் கேட்டபோது எனக்காக என்று சொல்லாமல் மழுப்பினேன்.

கொஞ்சம் கொஞ்சமாக கூட்டம் அதிகமாகி நெரிசல் ஆகிவிட்டது.நான் பகவதியின் நேர் எதிரில் ஒரு இடத்தில் உட்கார்ந்து கொண்டேன்.அது பெரிய தவறு என்று பின்னால்தான் தெரிந்தது.என் பக்கத்தில் அந்த தமிழ்த் தம்பதியர்.பூஜைக்கான ஏற்பாடுகள் ஆரம்பித்தன.பெரிய பித்தளைக் கொட்டிலில் நீர் கொட்டி பூக்கள் இடப் பட்டு குங்குமம் கரைக்கப் பட்டு ரத்தம் போல் ஆக்கப் பட்டது அதுவே குருதி பிரசாதம் என்று கடைசியில் தரப் படும் என்று சொன்னார்கள் .முன்பொருகாலத்தில் உண்மையான ரத்தமே பிரசாதமாக தரப் படும் என்றதை நம்பலாம் போலதான் இருந்தது

ஒரு ஹோமகுண்டம் அமைக்கப் பட்டு அக்னி வளர்க்கப் பட்டு மந்திரங்கள் சொல்லப் பட்டன.கழுத்தில் மற்றும் இடுப்பில் துணியால் இறுகமாட்டிய செண்டை மேளங்களுடன் சிலர் வந்து நின்றனர். நான் பக்கத்தில் இருந்த தம்பதியரிடம் சிரித்துப் பேசிக் கொண்டிருந்தேன்.என்னைப் போலவே அவர்களும் பாதி நம்பிக்கையில்தான் வந்திருந்தார்கள் அங்கு வந்திருந்த ஒவ்வொருவர் முகமாய்ப் வேடிக்கை பார்த்துக் கொண்டிருந்தேன்.எந்தெந்த பெண்கள் பேய் பிடித்தவர்கள் என்று யூகிக்க முயன்று கொண்டிருந்தேன்.ஆனால் எந்தப் பெண்ணிடம் எந்தப் பேய் இருக்கிறது என்று யாருக்குத் தெரியும்?எனக்கு நேர் முன்னால் இறுக்கமாக சல்வார் அணிந்து உட்கார்ந்திருந்த பெண்ணின் கழுத்திலிருந்து மெலிய வியர்வை வழிந்து அவள் உடைக்குள் இறங்குவதைக் கவனித்தேன் அவள் போட்டிருந்த சென்ட் தாண்டி அங்கிருந்த கலவையான வாசனைகள் தாண்டி ஒரு துர் நாற்றம் அவளிடமிருந்து எழுந்து வந்தது.

சட்டென்று ஒரு வெடிப்புப் போல செண்டை துடிக்க ஆரம்பித்தது.அவ்வளவுதான்.கூட்டத்தில் நுட்பமான ஒரு மாற்றம் ஒரு அலை போலப் பரவியதை உணர்ந்தேன். குறிப்பாக பெண்களிடம் .என்னுடன் அமர்ந்திருந்த தம்பதியர் சட்டென்று இருக்கமாகிவிட்டனர் எதிர் மூலையில் சட்டென்று ஒரு கூச்சல் எழுந்தது ஒரு இளம்பெண் எழுந்து நின்று ஐயோ வேணாம் வேணாம்'என்று கத்த ஆரம்பித்தாள். அவள் கட்டியிருந்த சேலை விலகி முலைகள் இரண்டும் மின்சாரத் தாக்குதல் அடைந்தவை போல துடித்துக் கொண்டிருந்தன. அவள் ''புலையாடி மோனே புலையாடி மோனே 'என்று கத்திய படி ஆட ஆரம்பித்தாள்.அவள் கண்கள் பெரிய அகல் விளக்குகள் போல விரிந்து கனன்றன.இப்போது ஒரு சமிக்கை போல நிறைய பெண்கள் எழுந்து ஆட ஆரம்பித்துவிட்டனர் கத்தியபடியே எழுந்து கோயிலைச் சுற்றி சுற்றி ஓடி வந்தார்கள் சிலரைப் பின்தொடர்ந்து அவர்களது உறவினர்கள் ஓடினார்கள். ஒரு பெண் நங் நங்கென்று தலையை மாறி மாறி எட்டி மர ஆணியில் அறைவது கேட்டது ஒருவர் ஆறடிக் கல் சுவரில் எந்தப் பிடிமானம் இல்லாமல் சரசரவென்று பல்லிபோல ஏறினார்.

செண்டை இன்னமும் சன்னதம் கொண்டு துடிக்க ஆரம்பித்துவிட்டது. இப்போது என் பக்கத்திலிருந்த பெண் எழுந்து ஓவென்று கத்திக் கொண்டே ஒரே உதறலில் தன் புடவையை உருவி எரிந்து விட்டு வெள்ளைப் பாவாடையோடு நின்றார்.அவரது தொப்புள் ஆழமாய் எண்ணெய் ஊற்றி தீபம் ஏற்றலாம் போல அழகாய் இருந்தது .அவர் பகவதியை நோக்கிக் கையை நீட்டிக் கொண்டு 'தீய சக்தி அழியணும் தீய சக்தி அழியணும் 'என்று உரத்த குரலில் தொடர்ச்சியாகச் சொல்லிக் கொண்டே ஆட ஆரம்பித்தார்.கணவர் பலவீனமான குரலில் ''சாந்தி சாந்தி இங்க பாரு''என்று சொல்லி அணைக்க முயல அவர் ''என்னைத் தொடாதேடா நாயே ''என்று உதறியதில் கீழே விழுந்து விட்டார்.அவர் மறுபடி முயல ''நாயே நாயே நாயே கிட்ட வராதடா நாயே..நாயே...வந்து என்ன பண்ண முடியும் உன்னால நாயே நாயே ..வா வந்து ..புண்டா மவனே வந்து என் புண்டையை நக்குடா தேவடியா மவனே வா வாவந்து நக்கு நாயே..அதான் உன்னால முடியும் நாயே ''என்று பாவாடையைத் தூக்க முயல சிலர் அவரது கைகளைக் கட்டியாய் பிடித்துக் கொண்டனர் .கணவர் மீண்டும் எழுந்து அவரை அணைக்க முயல யாரும் எதிர் பாரா விதமாய் காறி அவர் முகத்தில் துப்பிவிட்டார்.அவர் முகம் முழுக்க வழியும் எச்சிலோடு தேம்பித் தேம்பி அழ ''அழுடா நாயே அழுடா நாயே .அதான் உன்னால முடியும் நாயே.''என்றவர் கத்திக் கொண்டே இருந்தார்.இப்போது எனது முன்னால் இருந்த பெண்மணியும் எழுந்து ''ஹூய்''என்று தலையை விரித்தவாறே ஆட ஆரம்பிக்க நான் இடுக்கியில் அகப்பட்டவன் போல ஆகிவிட்டேன். கூட்டத்திலிருந்து விலக முடியாதபடி வெகுவாக சிக்கிக் கொண்டிருந்தேன்.மேள சத்தம் வேறு என்னை ஏதோ செய்தது. ஒருவேளை நானும் இவர்கள் போல ஆகிவிடுவேனோ என்றொரு பயம் வந்துவிட்டிருந்தது ஒருவேளை எனக்குள் இருக்கும் பிசாசு வெளியே வர முயல்கிறதோ ...தலை சுற்றி வாந்தி வருவது போலிருந்தது

நான் தள்ளிவிடப் பட்டவன் போல கூட்டத்திலிருந்து வெளியே ஓடிவந்தேன், அருகிலிருந்த பாத்ரூமுக்குள் போய் வாந்தி எடுத்தேன்.மூச்சு சிதற முகம் கழுவிக் கொண்டு சற்று ஆசுவாசப் படுத்திக் கொண்ட பிறகே வெளியே வந்து பூஜையைக் கவனித்தேன். மேளம் பெரிதாகி உச்சத்தில் துடித்துக் கொண்டிருக்க இப்போது அந்த தமிழ்ப் பெண் தனது ஜாக்கட்டைக் கிழித்தெறிய முயன்று கொண்டிருந்தாள் .இரண்டு பேய் பிடித்த பெண்கள் கட்டிப் பிடித்து சண்டை இட்டுக் கொண்டிருந்தார்கள்.ஒரு சிறு பெண்ணை நெற்றியிலிருந்து ரத்தம் வழிய ஒருவர் தூக்கிக் கொண்டு ஓடிப் போவதைப பார்த்தேன்.சிலர் கை கூப்பி அழுது கொண்டிருந்தார்கள்.நான் அந்த இடத்தை விட்டு ஓடிப் போக மிக விரும்பினேன். விலகி நடக்க முயன்ற போதுதான் அவளைக் கவனித்தேன் என்னைப் போலவே அந்தக் கூட்டத்தை விலகியிருந்து உற்றுப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள்.கேரளப் பெண்கள் அணியும் சந்தன நேரியல் சேலையில் மரூன் ஜாக்கெட்டில் பெரிய பொட்டுடன் காதில் பெரிய தொங்கட்டனுடன் ...

நான் பார்த்த அதே சமயம் அவளும் என்னைத் திரும்பிப் பார்த்தாள்.

மேளம் ஓங்கி ஒருமுறைக் கதறி நின்றது .

அவள் ரூபி. மேகி அத்தையின் பெண்.

*******************************

ரூபி எர்ணா குளத்தில் இருந்தாள்.அங்கிருந்து காரை அவளே ஒட்டிக் கொண்டு ஒவ்வொரு மாதமும் ஒடுக்கு வெள்ளிக் கிழமைக்கு அங்கு வருவதாக சொன்னாள்.எதோ ஒருவிதத்தில் அது தன்னை விடுவிக்கிறது என்று சொன்னாள்.என்னை அவள் வீட்டுக்கு அழைத்தாள்

சற்றுயோசித்துவிடுதிஅறையைக்காலிபண்ணிககொண்டுஅவளுடன்புறப்பட்டேன்.எனக்கு அவளிடம் சில விசயங்களைத் தெளிவுபடுத்திக் கொள்ள வேண்டி இருந்தது.அவள் மஞ்சள் நிற அல்டோ வைத்திருந்தாள். அனாயசமாக ஓட்டினாள்.பசிக்கிறது என்றேன். ''வீட்டுக்குப் போய் விடலாம் .நான் நன்றாக சமைப்பேன்.நீ மது அருந்துவாய் அல்லவா?'

சற்று பெருத்திருந்தாள்.சந்தன இடுப்பில் மடிப்புகள் தெரிந்தன.சிவந்த முகத்தில் அதே பிங்க் நிற பருக்கள்.உண்மையில் அதைவைத்தே அவளைக் கண்டுகொண்டேன் அவள் முற்றிலும் ஆடையின்றி கிணற்றுள் ஒரு ஷட்டில்காக் போல குதித்த காட்சி நினைவுக்கு வந்தது

நான் அத்தையை, அவள் வெள்ளிக் கிழமை பிரார்த்தனைக் கூட்டங்களை எல்லாம் நினைவு கூர்ந்து''என்னாயிற்று இந்தக் கோயிலில் ..மதம் மாறி விட்டாயா என்ன?''

அவள் சிரித்து ''ஒன்னு தெரியுமோ ..இந்த அம்மனுக்கு நமக்கு வருவது போலவே மாதா

மாதம் மாதவிலக்கு வரும்''என்றாள்.

எனக்குப் புரியவில்லை என உணர்ந்து ''ஒருவேளை குழந்தை பெற்ற பிறகும் கன்னியாய் நீடித்திருக்கும் தெய்வங்களை விட மாதா மாதம் வீட்டுக்கு விலக்காகும் தெய்வங்களை எனக்கு அணுக்கமாய் உணர முடிகிறது என்பதால் இருக்கலாம்''

டேஷ் போர்டைத் திறந்து ஒரு சிகரெட்டை எடுத்து ''பற்ற வை.ப்ளீஸ்''

ஆழ இழுத்துக் கொண்டு ''வினோதம்.உன்னை அடிக்கடி நினைத்துப் பார்ப்பேன் ஆனால் பார்ப்பேன் என்று நினைக்கவில்லை .எப்படி இருக்கிறாய்?என்ன பண்ணுகிறாய்?''

நான் சுருக்கமாய் என்னைப் பற்றிச் சொன்னேன்

''நீ என்ன பண்ணுகிறாய்?கல்யாணம்?குழந்தைகள்?''

''கல்யாணம் ஆகி விவாகரத்தும் ஆகிவிட்டது ஒரு பெண் -கடவுளுக்கு நன்றி-ஆம் பெண் -கோடைக் கானலில் படிக்கிறாள்''என்றாள்.

பிறகு என்னைத் திரும்பிப் பார்த்து ''நான் இங்கு தங்கிக் கொண்டு சில படங்களில் நடிப்பதன் மூலம் என் உணவை சம்பாதித்துக் கொண்டிருக்கிறேன்''என்றாள்.

''அப்படியா ..நீ நடிகையா என்ன?நான் அறியாதது ஆச்சயமாய் இருக்கிறது.நான் நிறைய படம் பார்ப்பவன்.மலையாளப் படங்கள்?""

அவள் வாய்விட்டு சிரித்து ''மொழியே இல்லாத படங்கள்.மொழி தேவைப் படாத படங்கள் என்றாள்.

''''நீலப் படங்கள்.''

உடல் தத்துவம் 18

http://ezhuththuppizhai.blogspot.com/2011/08/18.html

ஜெயமோகனின் இலக்கியப் பார்வை ?

2011-11-01T11:08:00.000+05:30

இவை ஜெயமோகன் என்ற எழுத்தாளரின் மீது ஒரு அரைகுறை இலக்கியவாதி வைக்கும் விமர்சனங்கள் வேறிடத்தில் விவாதிக்கப் பட்டதின் சுருங்கிய வடிவம்.தீர்ப்பல்ல.அவதானம்.அவ்வளவே.

ஜெமோ இயல்பிலேயே ஒரு லட்சியவாத எழுத்தாளர்.(விக்கிரமாத்யன் ஏறக்குறைய இதேபோல் ஒரு கருத்தை ஒரு பேட்டியில் சொன்னார்]இலக்கியம் சமூகம் பண்பாடு அரசியல் எல்லாவற்றிலும் ஒரு லட்சியவாத நோக்கு அவரிடம் இருக்கிறது.அவரது இந்த லட்சியவாதம் மரபு சார்ந்தது.தனிமனிதனின் வீழ்ச்சி அலது மரபின் வீழ்ச்சி மற்றும் எழுச்சி இதுதான் அவரது பெரும்பாலான படைப்புகளின் ஆதார சுருதி.எல்லா படைப்புகளிலும் அவருக்கு ஒரு அறம் இருக்கவேண்டும்.இதனால் சொல்லப் படும் நீதி என்று இறுதியில் சொல்லப் படும் பாட்டிக் கதைகளில் 'சொல்லப்படும் நீதியை' சாமர்த்தியமாக மறைத்துக் கொள்வதே கலை என இவர் நம்புகிறார் .கிருத்திகாவின் வாசவேச்வரம் பற்றிய விவாதத்தில் ''வெறும் காமம் குரோதம் உலோபமாய் உலகம் இருக்கிறது.அதற்கு மேல் என்ன சொல்லு'' என்று அவரே சொல்வது குறிப்பிடத் தக்கது.யதார்த்தவாத சித்தரிப்பு மட்டுமல்ல கலை என்று அவர் நினைக்கிறார்.அதாவது மார்க்சிய இலக்கியவாதிகளைப் போலவே கலையை ஒரு இலக்கை நோக்கிச் 'செலுத்த' 'நினைக்கிறார்.திசை வேறு என்பது மட்டும்தான் வித்தியாசம்.அவர் அடிக்கடி சொல்லும் உள்ளொளி தரிசனம் என்பது அடிப்படையில் அவரது அற தரிசனமே அன்றி வேறல்ல.டால்ஸ்டாயை அவர் விதந்தோதுவதும் காந்தியை மீள்கண்டுபிடிப்பு செய்ததும் இந்த வழியிலேயே.இதற்கு எதிர்ப் பார்வை கொண்ட படைப்புகளை (லோலிடா ,சதத் மண்டோ ,ஹென்றி மில்லர் )இவர் கடுமையாக நிராகரிப்பதும் இந்தக் காரணத்தால்தான்.

இந்த அற தரிசனத்தை உக்கிரமாக (அவர் அடிக்கடி பயன்படுத்தும் தேய்வழக்குகள்)காட்டுவதற்காக அவர் நாடகீய தருணங்களை வலிந்து உருவாக்குகிறார்.பழங்கதைகளில் சொல்லப் படுவது போலவே கதை தொடக்கம் நடு முடிவு என்று பழைய வரைபட உத்தி அவருடையது.முடிவு பெரும்பாலும் உக்கிரமாக இருக்கும் இந்த முடிவை நோக்கியே செல்வதே ஒட்டுமொத்த கதையும் வடிவமைக்கப் பட்டிருக்கும்.முடிவில் கவித்துவமாய் அவரது அற தரிசனம் ஒளித்து வைக்கப் பட்டிருக்கும் .இது சொல்லிப் புளித்துப் போன ஒரு பாணி.வணிக எழுத்தாளர்களைத் தவிர இன்று இதைச் செய்யும் ஒரே இலக்கிய எழுத்தாளர் இவரே.

மிகுந்த உட்சிடுக்குகள் உடையதே கலை என்ற பார்வை இவருடையது.எளிய கதைகளை இவர் எழுதுவதில்லை குழந்தைகளுக்காக பனிமனிதனில் கூட தத்துவ விவாதம் செய்தால் என்ன சொல்வது?இவரால் எளிய கதைகளை எழுதவே முடியாது.அசோகமித்திரனின் மீதான இவரது ஈர்ப்புக்கு இதுவே ஒரு காரணமாக இருக்கக் கூடும் (எப்படி நம்மால் முடியாததை இவர் செய்கிறார்?)

நவீன இலக்கியத்துடன் யுத்திகளுடன் இவருக்கு இருக்கும் வெறுப்பு தெளிவாகவே இவர் ஆக்கங்களில் வெளிப்படுகிறது இவருடைய இலக்கிய சமூக அரசியல் பண்பாட்டுப் பொன்னுலகம் என்றோ மடிந்து போன இறந்த காலத்தில் இருக்கிறது.அவர் எப்போதும் நேற்றை திருப்பிப் பார்த்துக் கொண்டே இருக்கிறார்.அதை மீண்டும் மீண்டும் பார்த்து ஏங்கி இன்றைக்கு கொண்டுவர முயலுகிறார்.விளைவாக இன்றைய தலைமுறையுடன் அவரால் உரையாட முடிவதே இல்லை.அவர்களில் பழமைவாதப் புத்தி உடையவர்களைத் தவிர மற்றவர்கள் அவரை வாசிக்காது புறக்கணிக்கிறார்கள் அவர்களுடன் உரையாடும் ஒரு ஆக்கத்தை அவர் இனிதான் எழுதவேண்டும் எழுதமுடியுமா என்பது சந்தேகமே )))))

இன்றைய உலகின் மனச் சிதறல் ஆன்மாவை சரியாக வெளிக் கொண்டுவருவது transgressive எழுத்து என்று சொல்லப்படும் வகை எழுத்துதான் மரபோடு முற்றிலுமாக தன்னை துண்டித்துக் கொண்ட மன நிலையிலிருந்து வரும் எழுத்து அது.ஜெமோ இயல்பிலேயே ஒரு செவ்வியல் கலைக் காரர் .முற்றிலும் இதற்கு எதிரான மன அமைப்பு கொண்டவர்.மரபின் மீது காதல் கொண்டவர்

மீறல் இலக்கியம் அல்லது எதிர்ப்பு இலக்கியத்தை உங்கள் ரசனைப்படி நீட்ஷேவிலிருந்தோ மார்கஸ் டி சாத்தில் இருந்தோ ஆரம்பிக்கலாம் நான் ஜான் க்ளிலேண்டில் (fanny hill)இருந்து ஆரம்பிப்பேன்.அதை வடிவம், பேசுபொருள் ஆகியவற்றை வைத்து மேலும் பகுத்துக் கொள்ளலாம்.வடிவத்தை வைத்து ஒட்டு இலக்கியம் ,செய்தி இலக்கியம் (truman captoe}போன்ற பல புதிய வடிவ உத்திகள்.இவை எல்லாவற்றையும் ஜெமோ வெறும் பரிசோதனை முயற்சிகள் என்று ஒதுக்குகிறார் என்பதைக் கவனிக்க .இந்த வகை எழுத்துகளின் எல்லைகள் ரொம்ப நெகிழ்வானவை.ஜெமோவின் உன்னதத்தை கச்சிதத்தை நாடும் காவிய மனதுக்கு இது உவப்பாக இல்லை.சினிமாவிலும் மணி கவுல் போன்ற இயக்குனர்களை கூட இந்த அளவுகோலின்படியே நிராகரிக்கிறார் என்பதைக் கவனிக்கவும்.

மீறல் இலக்கியம் என்பது கட்டற்ற பாலியல் மட்டுமில்லை.வன்முறையின் அழகியல்,விளிம்பு அரசியல்,அந்நியமாதல் ,போதை மருந்துகளின் உளச் சிக்கல்கள்,மனநோய்க் கூறுகள் பற்றிய சித்திரங்கள்,குற்ற உளவியல் போன்ற நவயுகத்தின் பிரச்சினைகள் அனைத்தையும் பேசுகிறவை.ஜெமோவின் அறத்திற்கு எதிரான 'எதிர் அறம்'பேசுகிறவை.நசிவு இலக்கியம் என்று உங்கள் நிலைப்பாட்டில் இருந்து அவற்றை நீங்கள் கண்டிக்கலாம்.ஆனால் உலக இலக்கிய அரங்கில் இது போன்ற எழுத்துகள் மென்மேலும் பெருகி வருகின்றன என்பதையும் அவையும் இலக்கியமே என்று பேசப் படுவதையும் நீங்கள் காணலாம்.இவை அதன் காலகட்டத்தைப் பிரதிபலிக்கின்றன என்பதோடு மட்டுமில்லாமல் எல்லா காலங்களுக்குமான விழுமியங்களைப் பேசுவதே இலக்கியம் என்ற கருத்தையும்கேள்விக்குள்ளாக்குகின்றன.இன்று இப்போது என்று அல்டஸ் ஹக்ஸ்லி சொல்வதைப் போல் எல்லாவற்றையும் ஏன் மரபிலிருந்து தொடங்கவேண்டும் என்ற பார்வையை முன்வைப்பவை இவை.

ஹென்றி மில்லர் ,நார்மன் மெய்லர் ,ஜாக் கேராக் (the dharma bums)ஜான் லே கேரி,கதி ஆக்கர்,எரிக்க யுங் ,வில்லியம் பர்ரோஸ்,சில்வியா பிளாத் போன்றவர்களின் செலவாணி ரகசியம் இதுதான்.இவர்களைப் பிரதி செய்து தமிழில் எழுதும் முட்டை பாகைகள் வெற்றி பெரும் ரகசியமும் இதுவே .இந்த செலவானிகள் முற்றிலும் உருவாக்கப் படுகிறவை என்பது பாதி உண்மைதான்.நவயுவர்களின் சிதறல் மனங்களின் ஏதோ ஒரு நரம்பை இவை தொடுகின்றன.அறம் பேசும் செவ்வியல் படைப்புகளைவிட அவர்களுக்கு இது நெருக்கமாக இருக்கிறது .இது ஒரு அலை.இந்த அலையை ஜெமோ திருப்ப முயல்கிறார்.அவர்களால் சனாதனவாதி என்று வசை பாடப் படுகிறார்.ஆனால் இந்த அலையை திருப்ப முற்றிலும் மரபு சார்ந்த ஒரு பார்வையில் இருந்து கொண்டு முடியாது.இதை அந்தரங்கத்தில் ஜெமோ உணர்ந்திருக்கிறார் என்றே நினைக்கிறேன் ஏழாம் உலகம்.அனல் காற்று,உலோகம் போன்ற படைப்புகளில் அவர் தனது செவ்வியல் பார்வையை கொஞ்சம் உடைக்க முயன்றார் .ஆனால் அது முழுதாக நிகழவில்லை என்பதே எனது கருத்து.அவரைப் பொறுத்தவரை கழற்றி மாட்டிக் கொள்ள மரபு கண்ணாடி போன்றதல்ல.கண் போன்றது.அந்தப் பார்வையை அவரால் முழுக்க பின்வலித்துக் கொள்ளவே முடியாது.இதை அவர் அறிவியல் கதைகளில் காணலாம்.அந்தக் கதைகளிலும் அவர் கடந்த காலத்தை நோக்கி மரபை நோக்கியே பயணிக்கிறார் என்பது கவனிக்கத் தக்கது

சற்று கவித்துவமாக சொல்லப் போனால் அவரால்அவரை நோக்கி சிரித்தபடி வரும் ஒரு குழந்தையை அதன் மொத்தப் பரம்பரையையும் நினைத்துக் கொள்ளாமல் பார்க்கமுடியாது )))

இதில்தான் அவர் பலம் பலவீனம் இரண்டுமே அடங்கியிருகிறது என்று நினைக்கிறேன் .அவர் எல்லாவற்றையும் மரபின் தொடர்ச்சியாகவே பார்க்கிறார்.கிரிதரனும் குருசும் ஊமைச் செந்நாய் வெள்ளையனும் தனி ஆட்கள் அல்ல அவர்கள் அவர்கள் வகையின் பிரதிநிதிகள் கூட என்று அவர் நினைக்கிறார் .புனைவில் மட்டுமல்ல நேர் வாழ்விலும் அவரின் இந்த வகைப் படுத்தும் மனம் கூர்மையாக செயல்பட்டுக் கொண்டே இருக்கிறது .ஆகவே தான் இயல்பாகவே அவர் புனைவோடு நின்றுவிடாமல் இலக்கிய விமர்சனத்துக்குள்ளும் நுழைகிறார்.அவருக்கு யார் யார் எங்கு எதன் தொடர்ச்சியாக நிற்கிறார் என்று வகுத்துக் கொள்வது முக்கியம்.அதுவே அவரது வாழ்க்கைப் பார்வை.அதனாலேயே அவர் சாதியத்தை எதிர்த்தாலும் அவை பண்பாட்டுக் குறியீடுகள் என்று சொல்லவும் செய்கிறார்.எழுத்தில் அவற்றைப் பயன்படுத்தத் தயங்குவதில்லை.அவை ஒரு மனிதன் எதன் கண்ணியாக இருக்கிறான் என்பதற்கான சமிக்கைகளை அவருக்கு அளிக்கின்றன.அவரைப் பொறுத்த வரை போகனும் அநீயும் ஜடாயுவும் அ மார்க்சும் அஜயன் பாலாவும் தனி மனிதர்கள் அல்ல அவர்கள் பின்னால் ஒரு பெரிய சங்கிலி இருக்கிறது அ நீயின் பின்னால் அவரது ஹிந்துத்துவ சங்கிலி மார்க்சின் பின்னால் அவரது இந்திய எதிர்ப்பு சங்கிலி ,இவ்வாறு எல்லாவற்றையும் தொகுதிப் படுத்திப் புரிந்துகொள்வது அடிப்படையில் ஒரு மார்க்சிய கண்ணோட்டமே.மார்க்சியத்தை எதிர்த்தாலும் அவர்களது கருவிகளைத்தான் கூர்மையாக அவர்கள் மீதே ஜெமோ பயன்படுத்துகிறார்.ஒரு மனிதனின் உடற்குறைகள் அல்லது நோய்கள் அவன் எழுத்தைப் பாதிக்கின்றன என்று அவர் சொல்லத் துணிவதும் இந்த வகைப் படுத்தும் மனப் பான்மையிலேயே.அது தவறாகப் புரிந்துகொள்ளப் பட்டு வசை பாடப் படுவது இயல்பானதே.கான்ட் டிற்கு கடுமையான அஜீரணம் இருந்ததால்தான் அவர் அப்படியொரு நம்பிக்கையற்ற உலகைப் படைத்தார் என்று சொன்ன விமர்சனங்களைப் படித்திருக்கிறேன்

இந்த தொகுதியாய் எல்லாவற்றையும் பார்க்கும் பார்வை பெரும்பாலும் சரியாகவே இருக்கும்.புதுமைப் பித்தன் கதைகளைப் படிக்கும் போது அவற்றில் ஒரு பொறுமையின்மை எனக்குத் தெரியும்.ஜெமோ அது அவருக்கிருந்த காச நோய்க்கே உரிய பதற்றம் என்று சரியாகவே கணிக்கிறார்.ஆனால் இது பிழையாகும் தருணங்களும் உண்டு.மரபிலிருந்து சூழலிலிருந்து தன்னை முற்றிலும் துண்டித்துக் கொள்வோர் உண்டு.மரபின் சங்கிலியாய் நிற்பவரே அதிலிருந்து விலகி நிற்கும் தருணங்கள் உண்டு.அஜயன் பாலாவை கிறித்துவர் என்று பிழைபடப் புரிந்துகொண்டதை இந்தப் பார்வையின் தவறுகளாகவே கருதுகிறேன்

படைப்புலகிலும் இவ்விதம் தன்னை மரபிலிருந்து துண்டித்துக் கொண்டு நிற்பவர் உண்டு.அவர்கள் புதிய மரபின் தொடக்கமாக அமையக் கூடும் ஜான் ஆபிராமை அவர் உள்ளீடற்றவர் என்று மறுத்தது அவர் மரபற்றவர் என்று அவர் கருதியதாலேயே என்பதாகவே நான் கருதுகிறேன்

இன்றைய உலகம் மேலும் மேலும் மரபிலிருந்து தன்னை விடுவித்துக் கொண்டு தனிமனித வாதத்தை நோக்கி நகர்கிறது நான் எதனின் தொடர்ச்சியும் அல்ல என்பதே அதன் கூவல்.அது சாத்தியமா என்பது வேறு விஷயம் .அந்தக் குரலில் பேசும் கலைகளையே அது தனது வெளிப்பாடாக கருதுகிறது.தன்னைத் தொகுதிப்படுத்தும் எந்த முயற்சியையும் அது வன்மையாக எதிர்க்கிறது .ஜெமோ போன்றவர்கள் நியாயமாக அவர்களின் பண்பாட்டுத் தொடர்ச்சியை சுட்டிக் காட்டும்போது கூட வன்மையாக மறுக்கிறது .இதன் எதிர்விளைவாக பழமைவாதமும் மரபுக் குரல்களும் கூட உரத்த குரலில் பேச ஆரம்பிக்கின்றன.இந்த இரு அலைகளின் ஒரு அலையின் முகப்பில் உச்சியில் ஜெமோ நிற்கிறார் என்று நினைக்கிறேன் ஆனால் இது ஒரு எழுத்தாளனுக்கு ஒரு அபாயகரமான இடம் என்றே எனக்குத் தோன்றுகிறது சில நேரங்களில் அது அவனை அவன் விரும்பாத இடங்களில் அவன் சுயத்தை மீறிக் கொண்டு எறிந்து விடலாம்

நாம் தனியல்ல .அது ஒரு நீண்ட பிரவாகத்தின் ஒரு சிறு துளி அதன் தொடர்ச்சி ,கண்ணி மட்டுமே என்று நம்புவது ஒரு போக்கு..ஆகவே இயல்பாகவே அது தனது இறந்த காலத்தை நோக்கி தொன்மங்களை நோக்கிப் போகிறது .இதை இன்னும் விளக்கப் போனால் பௌத்தம் இந்து ஞான மரபு செமிடிக் ஜே கிருஷ்ண மூர்த்தி என்று தத்துவ விசாரத்துக்குள் புக நேர்ந்துவிடும் .சென் பௌத்தம் சூன்யவாதம் போன்றவை எல்லா மரபுகளையும் நிராகரிக்கிறது என்பதையும் நாம் நேற்றின் தொடர்ச்சி அல்ல .ஒவ்வொரு கணமும் அதிலேயே பிறந்தது .அதைத் தாங்கிப் பிடிக்க மரபின் சங்கிலி தேவை இல்லை என்று வலியுறுத்துகிறது என்பதையும் நினைவு கொள்க.அங்கு ஏன் நிகழ்கிறது என்பது இல்லை .நிகழ்கிறது.அவ்வளவுதான்.நவயுக மனதிற்கும் அறிவியலுக்கும் இந்த கருத்து உவப்பாக இருப்பது புரிந்துகொள்ளத் தக்கதே.பீட்னிக் தலைமுறை இலக்கியத்தில் பௌத்தத்தின் செல்வாக்கு அதிகம் உண்டு என்பதை சற்று வாசித்தாலே காணலாம். அது தற்செயலானதில்லை.அங்கு அறம் என்பதோ மானுடத்தின் குரல் என்பதோ எல்லாம் இல்லவே இல்லை.அவை வாழ்வின் மீது நாம் சுமத்தும் நமது கற்பிதங்கள் மட்டுமே .

வாழ்வின் அடிப்படையில் ஒரு அறம் இருக்கிறது என்ற நம்பிக்கைவாதம் அவருடையது .அந்த அறம் மரபிலிருந்தே வருகிறது அங்கிருந்தே அதைப் பெற்றுக் கொள்ள முடியும் என்று அவர் நம்புவதுதான் பிரச்சினை,டாகின்சின் கடவுள் பிரமை புத்தகத்தில் இதை அவர் விரிவாக மறுத்துள்ளார்.குறிப்பாக the good book and the changing moral zeitgeist அத்தியாயத்தை வாசிக்கவும் அதிலிருந்து ஒரு வரி..there seems to be a steadily shifting standard of what is morally acceptable..it has shifted in all of us.and the shift has nothing to do with religion..if anything it happens in spite of religion not because of it....இங்கு மதம் என்று அவர் சொல்கிற இடங்களில் நீங்கள் மரபு என்பதை பிரதி செய்து கொண்டால் அவ்வளவு பொருத்தமற்றதாக இருக்காது

எல்லா காலங்களுக்குமான விழுமியங்கள் என்று ஒன்றும் இல்லை எல்லா மனிதர்களுக்குமான விழுமியங்கள் என்றும் ஒன்றுமில்லை.ஆனால் அவ்வாறு நீடித்திருக்கும் அறம் என்று ஒன்ரிருப்பதான தொனியில்தான் எல்லா மதங்களும் மதநூல்களும் இசங்களும் பேச ஆரம்பிக்கின்றன அது பெரும்பாலும் கடும் வன்முறையில் முடிவடைகிறது அது லட்சியவாதம் மட்டுமே.என்று நம்பும் தரப்பு இருக்கிறது மெல்ல அந்த தரப்பு பெருகி வருகிறது "அந்த நாளைக் கைப்பற்று'என்பதுதான் அதன் வாழ்வின் சூட்சுமம் .நீடித்திருக்கும் அறங்கள் என்ற கருத்தாக்கமே அதற்கு புரியாது

எழுதப் பட்ட காலத்தில் மரபுக்கு எதிராக செல்வதாக கண்டிக்கப் பட்ட பல இன்று க்லாசிக்குகளாக மாறிவிட்டன.டாஸ்டவஸ்கி ,டி எச் லாரன்ஸ்,ஜேம்ஸ் ஜாய்ஸ் உதாரணங்கள் .இந்த புத்தகங்கள் கடுமையாக எதிர்க்கவும் ஏன் தடை செய்யப் படவும் பட்டன.லேடி சட்டர்லியின் காதலர்கள் புத்தகத்தை பலவருடங்கள் பதிக்கவே விடவில்லை.நீண்ட வாழக்குகள் அதற்கு எதிராக நடை பெற்றன .அப்போது செய்யப் பட்ட மரபுவாதிகளின் வாதங்களுக்கும் இப்போது அதன் சார்பாக செய்யப்படும் வாதங்களுக்கும் அதிக வேறுபாடு இல்லை.

நம் அறங்கள் எவ்வளவு வேகமாக மாறுகின்றன என்பதற்கு இவை சாட்சி.இன்றைய மீறல் எழுத்துகளும் அவ்விதம் நாளை ஆகலாம் .அறிவியலிலும் இலக்கியத்திலும் சமூக தளத்திலும் மரபை எதிர்த்தே இன்றைக்கு நாம் அனுபவிக்கும் நிறைய நல்ல விசயங்கள் கொண்டுவரப் பட்டிருக்கின்றன .நாடக மரபின் தொடர்ச்சியை உதறும்வரை நல்ல சினிமா வரவில்லை.தளையை உதறிதான் புதுக் கவிதை வர முடிந்தது.மரபுக் கவிஞர்கள் அதை கடுமையாக எதிர்த்தார்கள் சிறுகதை என்ற மரபே கிடையாது நாவல் என்றால் என்னவென்றே தெரியாது..மரப் பசுவிலும் மோகமுள்ளிலும் 'அற தரிசனம்'கிடையாது.இதனாலேயே அவை முழுமையடையா நாவல்கள் என்று ஜெமோ சொல்கிறார் என்பது கவனிக்கத் தக்கது இதே போல்தான் கிருத்திகா வண்ண தாசன் வண்ண நிலவன் போன்றோரையும் அணுகுகிறார்.ஆமா மனிதன் காமம் குரோதாதி தான் அதற்கு மேல் சொல்லு?என்று அவர் சொல்கையில் அவர் ஒரு முடிவை தீர்ப்பை இதனால் சொல்லப் படும் நீதி என்று எழுத்தாளரிடம் ஒரு தரிசனத்தை அவர் எதிர்பார்க்கிறார்.இந்த நீதி சொல்லல் பல நேரங்களில் அபாயகரமாக முடிந்துவிடக் கூடும்.அறங்கள் வேகமாக மாறிக் கொண்டிருக்கும் காலங்களில் அந்தக் கால கட்டத்தை பதிவு செய்து தீர்ப்பை வாசிப்பவனின் மன நிலைக்கும் அவன் வசிக்கும் காலகட்டத்திற்கும் விட்டுவிடுவதே சரியாக இருக்கும்.

சாலைத் தெரு

2011-10-05T10:39:00.002+05:30

உருசுக் குட்டியின்
கூர் தீட்டிய முலைகளிடமிருந்து
விடைபெற்று
ல சா ரா
சாலைத் தெரு
ஆ மாதவனிடம் போனார்
அங்கிருந்து இருவரும்
நகுலனிடம் சென்றார்கள்
நகுலனும் அவர் நாயும்
ஒரே வீட்டில்
தனித்தனியாக இருந்தார்கள்
சுசீலா எங்கே இருக்கிறாள்
என்றதற்கு
''சுசீலாவும் செத்துக் கிடக்கிறாள்''என்றார் நகுலன்
ஜகன்மித்யை
என்று கசிந்தார் லா சா ரா
துரும்பைத் துரத்திப் போகும் துரும்பும்
என்றார் மாதவன்
நிணக் கச்சோடம்
நிணக் கச்சோடம் என்று தனக்குள் சொல்லிக் கொண்டார்.
நகுலனின் நாய்
அவர்களை முறைத்துக் கொண்டிருந்தது
''அவனுக்கு இறைச்சி நாள் இன்று ''
என்றார் நகுலன்
''நேரம் போகப் போக
நாம் எல்லாரும்
அவனுக்கு இறைச்சிப் பொதிகளாய் மாறிக் கொண்டிருக்கிறோம் ''
என்றார் எச்சரிக்கையாக,
லா ச ரா கால்களை
இழுத்துக் கொண்டார்
ஒருக்கால் ..ஒரு கால்
என்று எழுதிக் கொண்டது அவர் மனம்
பிஜாய்ஸ் குப்பியைத் திறந்ததும்
பட்டு உத்தரியம் தொங்க
கம்பனும்
ஈசுவர மூலியுடன்
மீசை தளரா பாரதியும் வந்து சேர்ந்துகொண்டார்கள்
இரண்டாம் கோப்பைக்கு மேல்
ஜாய்சும் ஹென்றி ஜேம்சும் வில்லியம் பாக்னரும்....
ஹோமரும் ஷேக்ஸ்பியரும் .
.இன்னும் இன்னும் பலரும்

நான் போய்ச சேர்ந்த போது
மது தீர்ந்து போயிருந்தது
அவர்கள் போயிருந்தார்கள்

துணை

2011-10-04T13:57:00.002+05:30

இருள்மூடிக் கிடக்கிறது
அவள் முகம்
உதிரம் கசியத்
தோண்டித் தோண்டி
வெளியே வீசுகிறேன்
கொஞ்சம் கொஞ்சமாக
அவள் வெளியேறுகிறாள்
நினைவின் கல்லறையிலிருந்து
மீண்டவள்
ஓவென்று அலறி
என் கழுத்து நரம்பைத் தேடி வந்தாள்
நிணம் உருகும்
கைகளால் என்னை இழுத்து
அணைத்துக் கொள்கிறாள்
வேள்வியில் ஆகுதிஎன ஆகிறது என் உயிர்
கோர்த்துக் கொண்ட
அவள் குளிர் விரல்களில்
என் வெப்பம் ஏறுகிறது
இன்னும் கொஞ்ச நேரம் தான்
என்று தேற்றுகிறாள் என்னை
அதன்பிறகு இருவருமே அமரர்கள்
என்றதை நான் நம்ப மிக விரும்புகிறேன்
மூங்கில் படலின்
வெளியே நிற்கிறது
கோச்சுவண்டி
கால் மாற்றி கால் மாற்றி
நிற்கும் குதிரை கனைக்கிறது

இருள் சூழ்ந்த இரவில்
வானத்தில்
ஒரு ஒளித்திரள் போவதை
நீங்கள் கண்டால்
அது நாங்களாகவே இருக்கலாம்

உயிர்த்தெழல்

2011-10-03T16:51:00.001+05:30

1.திரும்பவும்
ஏசு பிறக்க
திரும்பவும் காட்டிக் கொடுக்க
யூதாசுக்கு
திரும்பவும்
முப்பது வெள்ளிக் காசுகள்
கொடுக்கப் பட்டது
அவன் அதை வீசி எறிந்துவிட்டு
''ஆட்டோ காசுக்குக் கூட போதாது
விலைவாசி ரொம்ப ஏறிவிட்டது
ஏசுவின விலையும்...''என்றான்
''தவிரவும் அவர் இப்போது
உலகின் மிகப்பெரிய
பணக்காரர்... ''

2.குகைக்குள்
தனிமையாயிருக்கிறது
என்று
உயிர்த்தெழுந்து வந்தவர்
வாசலில்
நெருக்கிக் கொண்டிருந்த
டிவிக் காரர்களைக் கண்டு
இங்கு ரொம்ப கூட்டமாக இருக்கிறது
என்று கூறி
திரும்ப மரித்துப் போனார்

3.விலாத் தழும்பைக் காட்டி
இப்போது நம்புகிறாயா
என்றவர் முன்
தலைகுப்புற விழுந்து
சந்தேகத் தோமா
''மெய்யாகவே
உங்களது பிளாஸ்டிக் சர்ஜன்
தேவகிருபை பெற்றவர் ''
என்றார்

4.அங்கியல்ல
வானத்திலிருந்து ஒலித்த
பிதாவின் குரல்
சந்தேகத்துக்கு இடமின்றி
ஸ்கர்ட் தான் அணிந்திருந்தது !

ஏறெடுத்து பார்த்தவனை
''அந்தக் கோணத்தில் இருந்து
பார்க்காதே இழவெடுத்தவனே''
என்று அதட்டியது

ஸ்ட்ரைக்கர் 1

2011-09-08T17:28:00.000+05:30

ஒற்றைச் செருப்பு எங்கே என்ற தமிழ்வாணனின் புத்தகத்தைப் படித்திருக்கிறீர்களா?மணி மொழி என்னை மறந்துவிடு?கருநாகம்?பேய் பேய்தான்?இவை எல்லாவற்றையும் டவுன் மார்க்கட் நடுவில் இருந்த முனிசிபாலிட்டி நூலகத்தில்தான் நான் படித்தேன்.சந்தையின் தினசரி இரைச்சல் நடுவே நானும் பரமு அக்காவும் வேடிக்கை பார்த்துக் கொண்டே மார்க்கட்டுக்கு எதிரே இருந்த கடைகளில் இஞ்சி சேர்த்த கரும்புச் சாறும் குடித்துவிட்டு போய் புத்தகம் எடுத்துக் கொண்டு வருவோம்.தமிழ்வாணன் மட்டுமல்ல லட்சுமி ஹேமா அனந்த தீர்த்தன்,பி வி ஆர். போனவர்களும் படித்தேன்.ஆனால் தமிழ்வாணன் தான் முதல்.

பரமு அக்காவின் முழுப் பெயர் பரமசிவம்.ஆண் பிள்ளைப் பெயர்தான்.ஆனால் பிள்ளைமார் வீடுகளில் பெண்களுக்கும் வைப்பார்கள்.ஆறுமுகம் என்று கூட வைப்பார்கள்.அதே போல் ஆண்களுக்கு கோமதி பார்வதி என்று பெண் பெயர்களும் வைப்பதுண்டு.பரமு அக்காவின் அப்பா மார்க்கட்டில் வாழை மண்டிக் கமிசன் வைத்திருந்தார்.விடி காலையிலேயே எழுந்து போனார் எனில் நடுராத்திரிதான் வீட்டுக்கு வருவார்.பத்தரை மணி வாக்கில் நானும் பரமு அக்காவும் அவருக்கு சாப்பாடு தூக்குச் சட்டியில் கொண்டு போவோம்.அதாவது நான் பள்ளி போகாத நாட்களில்.அக்கா சமைந்தவுடன் ஆச்சி பொட்டப்புள்ள இப்படி ஊர்க் காட்டில விரிச்சிகிட்டுப் தனியா போறது நல்லா இல்லைன்னு சொல்லித் தடுத்துவிட்டாள்..அப்போது நான் ஒன்பதாம் வகுப்பில் இருந்தேன்.இரண்டுங்கெட்டான் பருவம்.ஒருநாள் அக்கா என் தொடையைத் தடவி இனிமே நீ வேஷ்டி அல்லது பேண்ட் போட்டுட்டு வா என்றதும் வெட்கப் பட்டு ஒருவாரம் அவள் வீட்டுக்குப் போகாமல் இருந்தேன்.

அக்கா அழகு.அதுவரை நான் பார்த்த பெண்களிலேயே என்று சொல்லவேண்டுமோ.மாநிறம்தான்.ஆனால் மாநிறப் பெண்கள் அழகாக இருந்தால் மிக அழகாக அமைந்துவிடுகிறார்கள்.நான் பார்த்த பிள்ளைமார்ப் பெண்களுக்கெல்லாம் முன்பல் இரண்டும் வாய்க்கு வெளியே தேங்காய்த் துருவி போல நீட்டிக் கொண்டிருக்கும்.அவ்வாறு இல்லாவிடில் அவர்கள் வழி சுத்தமான பிள்ளைமார் அல்ல என்று எனது ஆச்சி சொல்லக் கேட்டிருக்கிறேன்.அவ்விதம் பரமு அக்காவுக்கு இல்லாததே எனக்குப் பெரிய அழகாக தெரிந்தது.அவளுக்கு அரிசி மாதிரி பல்.ஆனால் அதைப் பார்க்க அதிகம் வாய்ப்பு கிடைப்பதில்லை.சிரிக்கும்போது உதடைக் கடித்துக் கொண்டுதான் சிரிப்பாள்.உதட்டுக்கு வரும் முன்பே அது கண்ணுக்கு வந்துவிடும்.அங்கிருந்து காட்டில் நெருப்பு பரவுவது போல அவள் கன்னத்தை முழுவதும் சிகப்பாக்கி நிதானமாகத்தான் உதடுகளை வந்தடையும் அப்போது உங்களுக்கு அவளைக் கட்டிப் பிடித்துக் கொள்ளவேண்டும் போல இருக்கும்.ஒருதடவை சொல்லியே விட்டேன்.அவள் ''அடி''என்று செல்லமாக சிரித்தாள்.''உங்க அம்மைகிட்ட சொல்லி உனக்கு சீக்கிரம் ஒரு பொண்ணு கட்டிக்க''

.அப்படி கட்டினால் நான் உன்னைத்தான் கட்டுவேன் என்று வாய்வரை வந்துவிட்டது.ஒரு மாதிரி கன்றுக் குட்டிக் காதல்.நான் ரொம்பக் கிட்டத்தில் பார்த்த முதல் பெண் அவள் என்ற காரணமாய் இருக்கக் கூடும் என்றாலும்..இன்று நான் நினைக்கையிலும் என் நினைவில் அவள் அழகு தேய்ந்துவிடவில்லை.நாங்கள் இருவருமே நகராட்சிப் பெண்கள் பள்ளியில்தான் படித்துக் கொண்டிருந்தோம்.அங்கு ஐந்தாம் வகுப்புவரை பையன்களுக்கும் அனுமதி உண்டு.அதன் பிறகு நான் சாப்டர் ஸ்கூலுக்குப் போய்விட்டேன்.ஒன்தாம் வகுப்பில் அக்கா சமைந்தாள் .பேட்டைக்குப் போகிற சாலை வளைவில் இருந்த நயினார் வகை மண்டபத்தில் வைத்து பெரிய அளவில் சடங்கு செய்தார்கள்.அன்றுதான் முதன் முதலாக பாயாசத்தில் பூந்தி கலந்து சாப்பிடுவதைப் பார்த்தேன்.அதன்பிறகு அவள் பள்ளிக்குப் போவதை நிறுத்தி விட்டார்கள்..அதன் பிறகு ஒரு வருடம் கிட்ட அவளை நான் வீட்டுக்கு வெளியே பார்க்கவே இல்லை.ஒரு நாள் அம்மா ''ஆச்சியிடம் உரைக்கு மோர்வாங்கி வா என்று அனுப்பியபோதுதான் மீண்டும் நான் அவளைப் பார்த்தேன்.அழி போட்ட முதல் அறையில் இருந்து ஆச்சி ஆச்சி என்று நான் கத்திக் கொண்டிருக்க அக்கா உள்ளிருந்து வந்தாள்.''ஏன் இப்படி கத்துதே.என்ன வேணும் ஆச்சிக்கு உடம்பு சரியில்லை.தூங்குதா 'என்ற படி வெளியே வந்தாள்.நான் ஒரு கணம் அப்படியே கல்லால் அடித்தது போல நின்றுவிட்டேன்.அக்காவா இது?சிகப்புப் பாவாடை தாவணியில் வேறு ஆள் போல இருந்தாள்.முகத்தில் லேசாய் மஞ்சள் பூசி இருக்க காதோரம் பூனை மயிர் இரங்கி கை வைத்த ஜாக்கட் வைத்து இடுப்பில் புதிய வளைவுகள் வந்து கொலுசு எல்லாம் அணிந்து அசையும்போதேல்லாம் அது சிதற....

''ஏலே ஏன்னா?இப்படிப் பார்க்க..என்ன வேணும்?""
நான் தடுமாறி ''மோரு..அம்மா கேட்டாங்க''
''ஆமா மோரு கேட்கற லட்சணத்தைப் பாரு''
அவள் மோர் எடுத்துக் கொடுக்கும்போது ''பரமுக்கா நீ ஆளே மாறிட்ட''என்றேன் மெதுவாய்.
அவள் வேறெங்கோ பார்த்து ''ம்க்கும்.என்ன மாறிட்டனாம்"'என்றாள்
பிறகு ''அது கிடக்கட்டும்.வீட்டில உட்கார்ந்து உட்கார்ந்து போரடிக்குது...லைப்ரரில இந்தப் புத்தகத்தைக் கொடுத்துட்டு வேற ஏதாவது எடுத்திட்டு வருவியா"'என்றாள்.நான் சரி என்றேன்.

லைப்ரரியன் என்னைக் கண்டதுமே கொதிப்படைந்து ''ஏலே எங்கலே உங்க அக்கா?புத்தகம் எடுத்திட்டுப் போய்ஆறு மாசமாச்சு..ஆபிசரு என் உசிர எடுக்கான்''என்றார்.

''நான் ''அக்கா சமைஞ்சிடுச்சு''சார்.''என்றதை அவர் ஏற்றுக் கொள்ளவில்லை.''சமைஞ்ச புள்ளைக்கு எதுக்குல கதைப் பொஸ்தவம்?பேசமா குப்புற அடிச்சுப் படுத்துக்கச் சொல்லு''என்று அந்த புத்தகத்தையும் பிடுங்கி வைத்துக் கொண்டார்.

நான் திரும்பி போகையில் ஆச்சி முன் அறையில் உட்கார்ந்து கல் அரவையில் எதையோ திரித்துக் கொண்டிருக்க .''பரமு மச்சில இருக்கா போய்ச சொல்லு''என்றாள்.நான் மரப் படிகள் அதிர மச்சு ரூமுக்குப் போனேன்.அங்கு லைப்ரரியன் சொன்னது போலவே அவள் கட்டிலில் குப்புறப் படுத்துக் கொண்டு ராணி படித்துக் கொண்டிருந்தாள்..என்னைப் பார்த்ததும் எழுந்து கொண்டு ''என்னடா பொஸ்தகம் வாங்கிட்டு வந்தியா''என்றாள் ஆவலுடன்.
நான் ''தரமட்டேன்னுட்டான்''என்றதும் ஒருகணம் அவள் முகம் வாடியது.''போறான எழவெடுத்தவன்'என்றவள் ஒரு கணம் யோசித்து ''உனக்கு உடனே போகனுமா''என்றாள்
நான் ''இல்லியே ஏன்''
''கேரம் போர்ட் வெளாடுவோமா''
''கேரம் போர்டா ..எங்க இருக்கு''
''இருக்கே''என்று அறை மூலையில் சாய்த்து வைத்திருத்த கனமான கேரம் போர்டை தூக்கி வந்தாள்.
அப்படித்தான் எங்கள் விளையாட்டு ஆரம்பித்தது.லீவு நாட்களில் முழுக்க அவள் வீட்டில்தான் கிடந்தேன்.வெறி பிடித்தது போல் விளையாடிக் கொண்டே இருந்தோம்.சில நாட்களில் அங்கேயே சாப்பிட்டுக் கொண்டேன்.எப்போதும் அங்கு ஸ்ட்ரைக்கர் போர்டை மோதும் ஒலி டக் டக் என்று கேட்டுக் கொண்டே இருந்தது.அந்த மூன்று நாட்களில் மட்டும் ஆச்சி ''அவளுக்கு உடம்புக்கில்லை.மூணு நாள் கழிச்சு வா''என்றுவிடுவாள்.அந்த நாட்களில் எல்லாம் பித்து பிடித்தது போல இருப்பேன்.''அதென்ன சரியாக உனக்கு மாதத்தில் மூன்று நாட்கள் உடம்பு சரியில்லாமல் போய் விடுகிறது என்று கேட்டதற்கு அவள் முகம் சிவந்து ''அது அப்படித்தான்''என்றாள்.

கேரம்போர்டில் அவளது திறமை ஆச்சர்யமூட்டுவது.ஒரு தடவை கூட அவளை என்னால் ஜெயிக்க முடிந்ததில்லை.சில நேரங்களில் எனது முகவாட்டம் பார்த்து அவளே விட்டுக் கொடுத்து விடுவாள்.சைனிஸ் கட எல்லாம் அடிக்கத் தெரியும் அவளுக்கு.

கேரம்போர்டு தவிர அவளிடம் ஒரு மர்பி ட்ரான்சிஸ்டர் இருந்தது.அது மௌனமாய் இருந்து நான் பார்த்ததே இல்லை.எப்போதும் சளசளவென்று பேசிக் கொண்டோ பாடிக் கொண்டோ இருக்கும்.''அதுக்கு கட்டை வங்கியே சொத்தெல்லாம் போயிரப் போகுது என்று ஆச்சி சலித்துக் கொள்வாள்

பரமு அக்கா அழகாகிக் கொண்டே போவதை நான் நேரடியாகவே உணர்ந்தேன்.என் கண் முன்னாலேயே அவள் மாபெரும் அழகியாகிக் கொண்டிருந்தாள்.அது அவளுக்கும் தெரிந்திருந்தது.மார்புகள் விரிந்து மெல்லிய சிவந்த பருக்கள் முகத்தில் எழும்ப...ஒரு நாள் நான் போனபோது ஆச்சி இல்லை .அவள் கீழே பின்கட்டிலிருந்து சிந்தால் சோப்பு வாசனையோடு நெஞ்சோடு ஒட்டிய ஈரப பாவாடையோடு வந்து ''குளிச்சிட்டிருந்தேன்''என்று கடந்து போனாள்..அலமாரியில் இருந்து துவர்த்தை எடுக்கும்போது உயர்ந்த கைகளுக்கிடையே தெரிந்த மெல்லிய ரோமக் கற்றையும் கூடவே எழும்பிய மார்புகளும் மூச்சடைக்கவைத்தன.அடுத்த அறையில் அவள் ஈர உடைகளைக் களையும் ஒலிகளைக் கெட்டுக் கொண்டு தணல மேல் இருப்பது போல் நின்றிருந்தேன்.
ஆடை மாற்றிக் கொண்டு கூந்தலை நீர் சிதற உதறிய படியே வெளியேவந்தவளின் முகத்தையே பார்த்துக் கொண்டு நின்றிருக்க 'ஏலே என்னத்தைப் பார்க்கே ?'
''ஒண்ணுமில்லை''
''ஒன்னுமில்லாததையா இப்படி விழுந்து விழுந்து பார்க்கே''என்று சிரித்தாள்.அன்று முழுவதும் எனக்கு ஆட்டத்தில் கவனமே இல்லாமல் மைனஸ் மைனசாகப் போட்டுக் கொண்டிருந்தேன்.

ஏனோ அன்றிரவு எனக்கு காய்ச்சல் வந்துவிட்டது.சாதாரணமாய்த் தொடங்கிய காய்ச்சல் எதற்கும் அடைபடாமல் ஒரு மாதம் வரை இழுத்து டைபாய்டு என்று பின்னால் கண்டு பிடித்து டவுன் சர்க்கார் ஆஸ்பத்திரியில் ஊசி மேல் ஊசியாய் போட்டுத் தேற்றி அனுப்பி வைத்தார்கள்..இடையில் ஒரு தடவை அக்கா வீட்டுக்கு வந்து என்னைப் பார்த்தாள் ''எலே என்னா எதைக் கண்டு பயந்தே''என்று சிரித்த போது ஏதோ உளறினேன்

திரும்ப அவளைப் பார்க்க சரியாக மூன்று மாதமாகிவிட்டது.

ஆச்சி ''ஏலே நால்லாயிடுச்சா உடம்பு .பரமு மேல இருக்கா போ'''என்றாள்.
பரமு அக்கா என்னைக் கண்டதும் சட்டென்று எழுந்துவந்து என்னை அப்படியே அணைத்துக் கொண்டாள் .அவளது வெப்பமான மூச்சு மார்பின் மீதேறி போவதை நான் என் முகத்தில் உணர்ந்தேன்.அவள் மார்பு நடுவிலிருந்து கோகுல் பவுடரின் வாசனை நாசியை நிறைத்தது.பின்னர் விலக்கி ''ச்சீ''என்று சிரித்தாள்.''அய்யோ நீ இப்ப பெரிய பிள்ளைல்லா...இல்லே?"'.

நான் கேரம்போடு விளையாடுவோமா என்று கேட்டேன்.சரி என்றாள்.ஆனால் முன் போல் அவள் விளையாட்டில் அதிக கவனம் செலுத்தவில்லை என்பதை கவனித்தேன்.தொடர்ச்சியாக மைனஸ் போட்டுக் கொண்டிருந்தாள்.அடிக்கடி தட்டட்டிக்குப் போகும் சிறிய வாசலைப் பார்த்துக் கொண்டால்.அங்கிருந்து பார்க்க அடுத்த வீட்டின் தட்டட்டியும் மச்சு அறையும் தெரியும்.ஏன் இங்கிருந்து தாவி அங்கு போய் விடக் கூட முடியும்.அங்கு யாரைப் பார்க்கிறாள் என்று எனக்குத் தெரியவில்லை.அந்த வீட்டின் கீழ் தளத்தில் ஒரு வாசிங் பவுடர் கம்பனியின் குடோன் மட்டுமே இருந்தது.மச்சு அறையின் வாசல் எப்போதும் பூட்டியே கிடக்கும்

ஆனால் மறுநாளே அந்த அறை திறந்துகிடப்பதை நான் பார்த்தேன்.அக்காவை ஆச்சி கூப்பிட கீழே போய் இருந்த போது தட்டட்டிக்குப் போக அங்கே அகலக் கண்ணாடி ஸ்டேப் கட்டிங் பெல்பாட்டம் பேண்ட பட்டைப் பெல்ட்டுடன் சரத்பாபு மாதிரி ஒரு ஆள் இங்கேயே பார்த்துக் கொண்டு புகை விட்டுக் கொண்டிருக்க என்னைப் பாத்ததும் திடுக்கிட்டு சட்டென்று வேறுபக்கம் திரும்பிக் கொண்டார்.

அதன்பிறகு பரமு அக்கா வேறு மாதிரி ஆகிவிட்டாள்.அவளுக்கு என்னுடன் கேரம் போர்டு விளையாடுவதில் விருப்பமே இல்லது போயிற்று.நான் மாடிஏறிப் போகும்போதெல்லாம் ஏதோ ஒரு கனவிலிருந்து விழித்துக் கொண்டது போல் பதற்றத்துடன் இருந்தாள்.ஒரு நாள் நான் போகும்போது கட்டிலில் படுத்துக் கொண்டே ஏதோ படித்துக் கொண்டிருந்தவள் பதறி எழுந்து அதை மறைத்துக் கொண்டாள்.அது ஏதோ ஒரு கடிதம் போல் இருந்தது. என்னைக் கண்டதும் சிடுசிடுத்து ''எக்சாமுக்குப் படிச்சிட்டியா நீ''என்றாள்
.
ஒரு நாள் மதியம் வாத்தியார் ஒருவர் இறந்துவிட்டாரென்று பள்ளி விட்டுவிட்டார்கள்.நான் ஆச்சி வீட்டுக்குப் போனேன்.ஆச்சி முன் அறையில் சேலையை விரித்து வாய்பிளந்து தூங்கிக் கொண்டிருந்தாள்.மேலே இலங்கை வானொலி கரகரத்துக் கொண்டிருந்தது.நான் ஏதோ ஒரு உள்ளுணர்வில் ஒரு பூனையைப் போல சத்தமிடாது படிகளில் ஏறிப் போனேன் ஆனால் உள்ளே முழுவதும் ஏறும் முன்பே நான் அறிந்துகொண்டுவிட்டேன்..சிலோன் ரேடியோவின் மங்கையர் மலரையும் மீறி கசிந்த மூச்சுசிதறல்கள் முனகல்கள் என்னை வந்தடைந்து விட்டன.அக்காவின் கட்டிலுக்கு எதிரே ஒரு கண்ணாடி வைத்த பீரோ இருந்தது.அது வழியாக எல்லாம் தெரிந்துவிட்டது.அக்கா இடுப்பில் மட்டும் ஒரு பச்சைப் பாவாடையோடு நின்று கொண்டிருந்தாள்.சரத்பாபு அவளைக் கட்டிப் பிடித்து முத்தமிட்டுக் கொண்டிருக்க அவன் தோளில் அவள் முகம் கண் மூடிக் கிடந்தது. நான் கண்ணீருடன் ஒரு யுகம் போல அந்த கண்களையே பார்த்துக் கொண்டு நின்றிருந்தேன்.
ஏதோ ஒரு வினாடியில் அந்தக் கண்கள் திறந்தன.சட்டென்று நேர் எதிரே கண்ணாடியில் தெரிந்த என் கண்களை சந்தித்தன.விரிந்தன.

நான் கீழிறங்கி வந்துவிட்டேன்.

ஈசலோடாயினும்...

2011-08-30T12:40:00.001+05:30

1.ஒரு மழைநாளிரவில்
பிறந்த
ஈசல் ஒன்று
சற்றே எம்பிப் பறந்தது
வானில் ..

பக்கத்தில் பறந்துகொண்டிருந்த
பறவையைப் பார்த்து
நானும் ஒரு பறவையென்று
பெருமிதம் கொண்டது

கொண்ட வினாடியே
ஆயுள் தீர்ந்து
விழுந்திறந்தது

2.விழுந்த ஈசல்

இறக்கும் முன்பு நினைத்தது
ஒரு நாள் வாழ்க்கைக்கு
எதற்கிந்த சிறகு?

3.பறக்காத பொழுதும்

பறவை
பறவையாகவே இருக்க
வாழ்நாள் முழுக்கப்
பறந்த போதும்
ஏனோ
ஈசல்
ஈசலாகவே இருக்கிறது

ஒரு கடிதம்

2011-08-28T19:26:00.000+05:30

அண்ணாச்சி,

நீங்கள் எழுதும் தொடரில் ஒரு பகுதிக்கும் அடுத்த பகுதிக்கும் இடையில் எவ்வளவு நாட்கள் இருக்கும். ஏன் இவ்வளவு தாமதம்? அரிவை அரண்ல அக்டோபர் மாசத்தோட அகத்தியர் நிக்கிறாரு. அமெரிக்க ரிஷி போன வருஷம் ஜூலை மாசத்தோட நிக்கிறாரு. அவருக்கு முன்னாடி அடுத்த பகுதில வருவானான்னு தெரியாமலே ரச்புத்தின் நிக்கிறாரு. ஒரு கண்ணிக்கும் அடுத்த கண்ணிக்கும் இடையில் நீண்ட இடைவெளி, போலவே உடல் தத்துவமும். கமெண்ட் ரெம்ப கம்மியா வருதேன்னு யோசிக்கறீங்களா இல்ல நாம எழுதி யாரு படிக்கப்போறான்னு நினைப்பா? சொல்லுங்க ஒவ்வொரு பதிவுக்கும் கமெண்ட் போட்டு நிரப்பிடுறேன்.
நாங்க எவ்வளவு நாள்தான் காத்திருக்கிறது.
நீங்களே ஒரு ஞாயம் சொல்லுங்க..

நட்புடன்,
ராஜகோபால்.

அன்புள்ள ராஜகோபால்

இந்தக் கேள்வி என்னிடம் அடிக்கடி கேட்கப் படுவதால் ஒட்டுமொத்தமாக எல்லோருக்கும் சேர்த்தே பதில் சொல்லிவிடுகிறேன்.

நான் துண்டு துண்டாக எழுதுகிறேன் தொடர்களை அப்படியே விட்டுவிட்டுப் போய்விடுகிறேன் என்பது முக்கியமாக சொல்லப் படுகிறது இதற்கு சரியான காரணம் ஒரு மிருகம் இரைக்காக காத்திருப்பதைப் போலதான் நான் ஒரு படைப்புக் கணத்திற்காக காத்திருக்கிறேன்.இரை கண் முன்னால் வரும்போது மிருகம் பசித்திருப்பதும் முக்கியம்.எல்லா சமயங்களிலும் இது இசைந்து போவதில்லை.உணர்வெழுச்சி இல்லாமல் எதையுமே நான் எழுத விரும்புவதில்லை.முடிவதில்லை.ஒரு விஷயத்துடன் ஒன்றாமல் எதையும் உங்களால் படிக்க முடியுமா?படைப்பும் அது போலவேதான் எனக்கு.என்னைத் தூண்டாத எதையும் என்னால் எழுத முடியாது.அதற்கான தொழில் நுட்பம் என்னிடம் இல்லை.௦ஆனால் கவிதைகளை என்னால் அப்படி ''செய்ய'' முடியும் .குளத்தின் மீது வீசும் ஒரு கல் தத்தித் தத்திச் செல்வது போல ஒரு வார்த்தையை மனதில் எறிந்துவிட்டு அது எழுப்புகிற அலைகளைப் பார்த்துக் கொண்டே இருப்பேன்.அவற்றில் சில நல்ல கவிதைகளாக ஆவதும் உண்டு.கவிதைகள் பெரும்பாலும் எனது மறை மனதிலிருந்து வருகின்றன.அதன் மீது எனக்கு பெரிய கட்டுப்பாடு எதுவும் இல்லை.கட்டுப்படுத்த விரும்புவதுமில்லை.பலசமயங்களில் அது சிறுநீர் கழிப்பதைப் போன்றதுதான்.அதை நீங்கள் செய்தே ஆகவேண்டும்.வேறு வழியில்லை.ஒப்பிட நான் நிறைய கவிதைகள் எழுதுகிறேன் எனக் கவனித்திருப்பீர்கள்.தளத்தில் எழுதுவதை விட கூகிள பஸ்சில் நிறைய எழுதுகிறேன்.அது ஏறக்குறைய a quick fuck in the closet மாதிரிதான் .அதற்கு நிறைய சக்தியும் முன்னேற்பாடும் தேவைப் படுவதில்லை.ஒருவேளை இந்த மாதிரி நொறுக்குத் தீனி நிறைய சாப்பிடுவது தான் நீண்ட விருந்துக்கான பசியை மட்டுப படுத்துகிறதோ என்னவோ?

ஆனால் கதைகளும் கட்டுரைகளும் அப்படியல்ல.அவற்றின் மீது என் முழுக் கட்டுப்பாட்டையும் முழு ஈடுபாட்டையும் விரும்புகிறேன்.நான் நுணுக்கி நுணுக்கிச் செய்ய விரும்புகிற வேலை அது.ஏறக்குறைய ஒரு ராணியை அலங்கரிப்பது போன்ற வேலை..அதை கவிதைகள் போல் இடது கையால் எழுத விரும்புவதில்லை.அவை நேரடியாக படிப்பவர் குரல்வளையை நோக்கிப் பாயவேண்டும் .குறி தப்புதல்களை இவற்றில் நான் விரும்பவில்லை ஆகவே அதற்கான உணர்வெழுச்சி வரும்வரை காத்திருக்கவே விரும்புகிறேன்.

ஆனால் இவ்விதம் எழுதுவது எனது உடல் நிலையைப் பாதிக்கிறது என்று சொன்னால் உங்களுக்கு விநோதமாகப் படலாம்.ஆனால் உண்மை அதுதான்.கண்ணி உடல் தத்துவத்தின் உணர்ச்சிகரமான பகுதிகளை எழுதி முடித்த பிறகு நான் சமநிலைக்கு வர நிறைய காலம் பிடித்தது .இரண்டு தடவை ஐ சி யூவில் போய் இருக்க நேர்ந்தது/மேடம் போவரியில் கதா நாயகி ஆர்சனிக் தின்பதை எழுதும்போது ப்ளாபர்ட்டுக்கு விஷம் சாப்பிட்ட அறிகுறிகள் ஏற்பட்டன என்று சொல்வார்கள்.நான் நம்புகிறேன்.ஆகவே இவற்றை தொடர்ச்சியாக அதே தீவிரத்துடன் எழுதுவது என் உடல் நிலையையும் பொறுத்தது.

அரிவை அரன் தளம் எனது ஆன்மீகத் தத்துவ ஈடுபாடுகளுக்கு என்றே தனியாக ஆரம்பிக்கப் பட்டது.அது முற்றிலும் வேறு ஒரு மனநிலை.என்னால் அதில் இயங்கும்போது எழுத்துப் பிழையில் இயங்க முடியாது.இங்கு இயங்கும்போது அங்கு.ஜெயமோகனிடம் ஒரு தடவை கேட்டது போல இலக்கியத்தையும் தத்துவத்தையும் என்னால் ஒன்றாய் இணைக்க இன்னும் முடியவில்லை

வாழ்க்கை ஒரு வேட்டை நாயைப் போல என்னை ஆன்மீகத்தை நோக்கித் துரத்திக் கொண்டே இருக்கிறது.ஆனால் நானோ அதனிடம் புனித பிரான்சிஸ் அசிசி போல ''வருகிறேன் கடவுளே வருகிறேன் ..ஆனால் உடனடியாக அல்ல..இத்தனை சீக்கிரமாக அல்ல'என்று சால்ஜாப்புகள் சொல்லிக் கொண்டு இலக்கியம் இசை கவிதை சினிமா என்று இடைச சந்துகளில் திரிகிறேன்.வேட்டை நாய் முயலை நெருங்கிவிட்டது.ஆகவே வெகு சீக்கிரமே அங்கும் எழுதுவேன்

ஒரு பறவைக் கணம்

2011-08-25T07:17:00.000+05:30

அதிகாலை .
ப்ளூ ..........யிட்ட்ட்ட்...என்று
பளிங்குத் தரையில்
தண்ணீர் சிந்தியது
போலொரு குஞ்சு சத்தம் கேட்டுவிழித்தேன்
கருக்கலிருட்டில் ,
அரை ஒளியில்
ஒரு சிறிய குருவி
ஜன்னல்கம்பியில் ஆடியபடி
கழுத்தை மாற்றி மாற்றி
என்னையே பார்த்துக் கொண்டிருந்தது
அது பயந்து விலகிவிடாமல்
இருக்கும் பொருட்டு
நான் மூச்சடக்கிக் கிடந்தேன்

பறவை பறந்து போனபின்னும்...
வெகுநேரம்
நான் பறத்தலால் நிரம்பிஇருந்தேன்

உடல் தத்துவம் 18

2011-08-15T19:58:00.002+05:30

ஆனால் எல்லா அநீதியும் காலப் போக்கில் பழகிவிடுகிறது எனவே தோன்றுகிறது .நான் மறுநாளே செல்வியைத் தேடித் தனியாகப் போனேன்.செல்வி என்னைக் கண்டு ஆச்சர்யப் படவில்லை ''வா''என்றாள்.''நீ வருவேன்னு நினச்சேன்''

அன்று கொஞ்சம் சந்தோசமாக இருந்தது போல் இருந்தது காரணம் கேட்டதற்கு ''ஆங்.எனக்கு கல்யாணம் நிச்சயமாயிருக்கு. வந்த சோலியப் பார்த்துட்டு போவியா''என்று புடவையை அவிழ்க்க ஆரம்பித்தாள்

''ச்சை ...இதை கழட்டறதுக்கும் சுத்தறதுக்குமே பாதி வாழ்நாள் போகுது.சுத்தி சுத்தி வச்சிருக்கு எல்லாத்தியும் புண்ணு மாதிரி''

நான் ''செல்வி நான் உன்ன இங்கிருந்து காப்பாத்தறேன் ''என்றேன்

அவள் கவனிக்காமல் உள்பாவாடையின் வெள்ளை முடிச்சை இழுத்துக் கொண்டிருந்தாள் '

நான் மறுபடியும் ''செல்வி உன்ன நான்...''

அவள் ''அரை மணிதான் அடுத்த ஆளு வந்துடுவான் சீக்கிரம் வா''

நான் அவளது வெற்றுடம்பை மௌனமாய்ப் பார்த்துக் கொண்டிருக்க ' கண்களை உற்றுப் பார்த்து 'உனக்கு என் மேல ரொம்ப பாசம் பொத்து வழியுதுன்னா நாளைக்கு வரப்ப ஒரு பாட்டில் நம்ம ஊரு நாரத்தை ஊறுகாய் வாங்கிட்டுவா ..இங்கே எல்லாம் கடுகு எண்ணெயில பண்றாய்ங்க ஆக்கங்கெட்டவங்க..வாயில வச்சால குமட்டுது .பான்சோத்.அவன் சாமானும் சுத்தமில்லை ஊறுகாயும் சுத்தமில்ல''

நான்எரிச்சலடைந்து ''நான் சொன்னதைக் கேட்டியா''

அவள் ''பொத்திட்டு சோலியப் பாரு..என்ன .. ''என்றாள்

எனக்கு அவள் கோபம் புரியவில்லை என்று சொன்னேன்

அவள் சட்டென்று ஆங்காரமாய்த் திரும்பி ''உன்னால சரியாய் பிடிச்சு ஒழுகாம சோலி பார்க்கத் தெரில நீ என்ன இங்கிருந்து கொண்டுபோகப் போறியா ?வெட்டிப் போட்டுடுவாங்க புரிதா?''

நான் ''என்னால முடியும் செல்வி...நீ நினைக்கிற மாதிரி பால்ப் பையனில்ல நான்''

அவள்''ஹ..உன் கண்ணுலையே தெரியுது நீ ஒரு பால்ப் பையன்னு ..இல்லாட்டா வந்த இரண்டாவது நாள் இப்படி ஒரு கேள்வி கேட்கமாட்டே''

நான் அந்தக் பதிலால் மிக ஆழமாகச் சீண்டப் பட்டேன் ஏனோ ஊரில் ராமேஸ்வரி அத்தை நினைவு வந்தது அவளது கேலிப் பார்வை ..அவள் மட்டுமல்ல அதுவரை நான் சந்தித்த பெண்கள் எல்லார் கண்களிலுமே அந்தப் பார்வையைச் சந்தித்திருக்கிறேன்.உனக்கு உலகம் தெரியாது என்பது போன்ற இரக்கப் பார்வை ..

நான் எழுந்து மிகுந்த கோபத்துடன் அவளைக் கீழே தள்ளி அவள் மேல் பாய்ந்தேன் .முரட்டுத் தனமாய் அவள் கால்களை அகட்டி ''தேவிடியா தேவிடியா''என்று கத்திய படியே அவளுக்குள் புக முயன்றேன் அவள் சிரித்து ''ஏய் முட்டாள்..எங்க வைக்கிற உன் சாமான?'என்று கத்தினாள்

என்னால் அதிக நேரம் இயங்க முடியவில்லை மூச்சிரைக்க பின்வாங்கி விழுந்தவனை அவள் ''சொன்னேன்ல""என்பது போல் பார்த்தாள்

எழுந்து அவசரமாக உடுத்த ஆரம்பித்தவனை எழுந்து முழன்கையைப் பிடித்துக் கொண்டு''கோபமா''என்றாள். நான் உதற சட்டென்று முகத்தைப் படித்துத் திருப்பி அவள் தொடையின் உட்பாகத்தைக் காண்பித்தாள். கரும்சிகப்பில் நீளமாய் ஒரு தீற்றல். அதே போல் எதிர்த் தொடையிலும் இருந்தது ''இங்கே பார்''என்று உள்ளன்காலைக் காண்பித்தாள்.மற்றொரு தீற்றல் உற்றுப் பார்க்க பார்க்க அவள் உடம்பில் தீற்றல்கள் தோன்றி வந்துகொண்டே இருந்தன ''சூடு போடாத இடம் முகத்திலயும் சாமானிலயும்தான் ..பிசினெஸ் போயிடுமே..தப்பிச்சுப் போக முயற்சி பண்ண ஒவ்வொரு தடவையும் மூணுநாள் ஒட்டு துணி இல்லாம சாப்பாடு தண்ணி இல்லாம ரூம்ல அடைச்சு வச்சிருந்தாங்க..அப்புறம் ஒருவாரம் தூங்கவே விடாம தொடை முழுக்க ரத்தத்தால நனையறவரை கஸ்டமரை அனுப்பி வச்சுகிட்டே இருந்தாங்க ..புரிதா''என்றாள்.

நான் நிமிர்ந்து அவளைப் பார்த்தேன்.அவள் உடல் முழுக்க நடுங்கிக் கொண்டே இருந்தது நான் எழுந்து அவளை அணைத்துக்கொள்ள முயல ''விடுறா பன்னி''என்றாள். .கதவை யாரோ தடதடவென்று தட்டி ''ஜல்தி .நயா கஸ்டமர் ஆகயி'''என்றார்கள்.

அதன்பிறகு நான் அவளைச் சந்திக்க முயலவில்லை

ஆனால் அவள் சொன்னது நினைவில் தைத்து உறுத்திக் கொண்டே இருந்தது.யோசித்துப் பார்க்க என்னைச் சந்தித்த எல்லாப் பெண்களுமே இந்த செய்தியை ஏதோ ஒருவிதத்தில் என்னிடம் சொல்லிக் கொண்டே இருந்திருக்கிறார்கள் என்று தோன்றியது மேகி அத்தையிலிருந்து லீலா தாமஸ் வரை எல்லாருமே..அவர்கள் எல்லோருமே என்னை நேசித்தார்கள் ஆனால் ஒரு சிறுவனை நேசிப்பது போலதான் அது.பதிலாக வாழ்நாள் முழுவதும் நான் அவர்களுக்கு என் ஆண்மையை நிரூபிக்க முயன்றுகொண்டே இருந்தேன்.

ஏறக்குறைய பதினைந்து வருடங்களுக்குப் பிறகு நான் மீண்டுமொரு தடவை கொல்கத்தாவுக்குப் போக நேர்ந்தது.திடீரென்று வேலை இல்லாத ஒருநாள் மாலை சொனாகச்சிற்குப் போய் செல்வியைத் தேடினால் என்னவென்று தோன்றியது.போய்ப் பார்த்தேன்.சோனாகச்சி முன்பைவிட சத்தமாக முன்பைவிட வெளிச்சமாக முன்பைவிட கூட்டமாக முன்பைவிட அழுக்காய் இருந்தது முன்பைவிட வயது குறைந்த பெண்கள் பொருந்தவே பொருந்தாத முகப் பூச்சுடன் சிகப்பாக்கிக் காண்பிக்கப் பட்டப் பிஞ்சு உதடுகளுடன் உயர்த்திக் காண்பிக்கப் பட்ட மார்புகளுடன் ''ஆசோ ஆசோ ஏய் அமிதாப் ஏய் சாருக் ஏய்ய் கமல்ஹாசன் ''என்று கையை இழுத்துக் கொண்டிருந்தார்கள்

திண்டுக்கல்செல்வியை யாருக்கும் தெரியவில்லை ஒவ்வொரு கட்டிடமாக ஏறி ஏறி இறங்கினேன்.''செத்துப் போயிருக்கும் சார்''என்றான் ஒரு ஆள் அலட்சியமாக.''பதினஞ்சு வருஷம்னு சொல்றீங்க.''

கடைசியில் ஒரு மலையாளப் பெண் தான் சொன்னாள்'நாகர்கோயில் என்றதும் அவளுக்கு என் மேல் கொஞ்சம் பாசம் வந்திருக்கவேண்டும்.அல்லது நான் நிறையப் பணம் கொடுப்பதாகச் சொன்னது.யோசித்து 'நிறைய இங்க்லீஷ் பரயுமோ அ சேச்சி?அச்சன் டாக்டர்னு பறையும் அல்லே ?''

அவள் என்னை அந்தக் கட்டிடத்தின் பின்பக்கம் அழைத்துப் போனாள்.பாதையெங்கும் சாக்கடைகள் பொங்கி வழிந்துகொண்டிருக்க அவற்றைத் தாண்டித் தாண்டிப் போனோம்.''யாரானு அது உங்களுக்கு?ரிலேடிவோ?''
கட்டிடங்களுக்குப் பின்னால் வரிசையாக குடிசைவீடுகள் இருந்தன ..வாசலில் கிடந்த கயிற்றுக் கட்டில்களில் நிறைய கிழவிகள் உட்கார்ந்து பேசிக் கொண்டிருந்தார்கள்.சிலர் புகைத்துக் கொண்டிருக்க நிறைய அரவாணிகளையும் அங்கு பார்த்தேன்.அவர்கள் என்னை வெறுப்புடன் பார்த்தார்கள்.கொசுக்கள் ஒரு மேகம் போல எங்களைப் பின்தொடர்ந்துவந்தன.நான் அவற்றை அறைந்து கொண்டே அவளைப் பின்தொடர்ந்து போனேன்.மலையாளப் பெண் மூக்கைச் சுளித்துக் கொண்டே வந்தாள்.அவள் வாழும் நரகத்தைவிட கொடிய நரகம் ஒன்று இருக்கமுடியும் என நான் அதுவரை எண்ணியிருக்கவில்லை

கடைசியாய் அவளொரு குடிசையின் முன்பு நிற்பதற்குள் நான் சலித்திருந்தேன்..திரும்பிவிடலாம் என்று சொல்ல வாய் எடுக்கும் முன்பு அவள் நின்று ''போய் நோக்கு .இதானோ நீங்க தேடி வந்த ஆளுன்னு''

நான் தயக்கமாய் அவளைத் திரும்பிப் பார்க்க ''போய்நோக்கு..போ...சேச்சி அசுகத்திலானு''என்றாள்.நான் குடிசையை மூடியிருந்த சாக்குத் திரையை விலக்கி உள்ளே பார்த்தேன்.சட்டென்று ஒரு அழுகிய நாற்றம் என்னை வந்து அடைந்தது.நெடுநாளாய் மூத்திரமும் மலமும் சீழும் கலந்த நாற்றம் அது.மூக்கை கர்சீப்பால் மூடிக் கொண்டு உள்ளே பார்த்தேன்.மிகச் சிறிய அந்தக் குடிசையில் ஓரத்தில் ஒற்றை மஞ்சள் விளக்கினடியில் ஒரு கயிற்றுக் கட்டிலில் அவள் படுத்திருந்தாள்.உடம்பில் இருந்த தசைஎல்லாவற்றையும் உருக்கி யாரோ உரித்து எடுத்துவிட்டார்போல குழிவிழுந்த கண்களுடன் தலைமுடி எல்லாம் உதிர்ந்து சருமம் முழுவதும் பச்சையாய் பூசணம் போல பூத்து ஒரு குழந்தையைப் போல ஒடுங்கி யாரோ ஒருவர்.....நிச்சயம் அவள் இல்லை என்றே முதலில் நினைத்தேன்.இது யாரோ ஒரு சாகக் கிடக்கும் சீக்குக் கிழவி .

எனக்கு சட்டென்று அந்த மலையாளப் பெண் மேல் கோபம வந்தது.இவள் ஏன் இங்கு என்னைக் கூட்டிவந்தாள்?என்று எரிச்சலுடன் திரும்பும்போது தான் கட்டிலில் கிடந்த உருவம் அசைந்து ''கோன்?"'என்றது
நான் அப்படியே ஆணி அடித்தாற்போல் உறைந்தேன்.அந்தக் குரல் ?அப்படி இருக்குமா?இருக்கக் கூடுமா?
நான் திரும்பி ஒரே ஒரு நிமிடம்தான் அவள் கண்களைப் பார்த்தேன் அந்தக் கணத்தை என்னால் வாழ்வில் மறக்கவே முடியாது.அடிவயிற்றில் யாரோ திடீரென்று குத்தினார் போல வலியுடன் என் போதத்தில் ஒரு துளை விழுந்த தருணம் .அது அவள்தான்.எல்லாம் அழிந்து போயிருந்தாலும் சட் சட்டென்று கனன்றுபற்றிக் கொள்ளும் அதே அதே கண்கள்தான்.
''யாரு?""என்று மறுபடியும் அவள் கேட்க நான் சட்டென்று அந்தக் கண்கள் என்னைக் கண்டு பற்றிக் கொள்ளும் முன்பு பதறி விலகி வெளியே மூச்சிரைக்க ஓடிவந்தேன்.
வெளியில் நின்றிருந்த அந்தப் பெண் பான் பராக்கை வாயிலிருந்து துப்பிவிட்டு ''கண்டோ?இதானோ அது?"'என
நான் அவசரமாய் ''இதில்லை இதில்லை ''என்றேன் ,கைகள் நடுங்க குரல் நடுங்க கண்ணீர் வழிய ''இதில்லை இதில்லை''என்றேன் மறுபடியும் ''போவோம் போவோம்''
அந்தப் பெண் என்னை நெருங்கி ஒருகணம் உற்றுப் பார்த்தாள். ஒரு இகழ்ச்சியான சிரிப்பு மெல்ல அவள் உதடுகளில் படர்ந்தது.மீண்டுமொரு தடவை கீழே துப்பிவிட்டு ''செ...ரி....''என்றாள்.

கோடு

2011-08-13T07:48:00.002+05:30

எல்லா உறவுகளிலும்
இதற்கு மேல் வராதே
என்ற அறிவிப்பில்
நான் முட்டி நிற்கிறேன்
பல நேரங்களில்
புழக் கடையோடு
நிறுத்தப் படுகிறேன் .
சில நேரங்களில்
வாசற்படி வரை
செல்வதுண்டு.
மிகச் சில சமயங்களில்
கூடம் வரை
அனுமதித்து
குடிக்க ஏதாவது தருவதுண்டு .
ஆனால் எவர் வீட்டு
அடுக்களையிலும்
நான் அனுமதிக்கப் பட்டதில்லை .
படுக்கை அறையை
சிந்திக்கவே விடுவதில்லை .

மிக எளிதாக
ஒரு தேய்ந்த சொல்லில்
கடினமாகும் பார்வையில்
சட்டென்று இறுகும் புன்னகையில்
அவசரமாகத் துண்டிக்கப் படும்
தொலைபேசியழைப்பில்
எனக்கு செய்தி உணர்த்தப்பட்டுவிடும்
சட்டென்று சாத்தப் பட்டுவிடும்
இக் கதவுகளைப்
புரிந்துகொள்ள இயலாமல்
யுகங்களாய்
நீட்டிய கையில்
துடிக்கும் இருதயத்தோடு
அங்கேயே நின்றுகொண்டிருப்பதுண்டு

ஆனால் எல்லோரும்
தங்கள் எல்லைகளை விட்டு
படி இறங்கி வெளியேறுகையில்
தவறாது என்னைத் தேடுகிறார்கள் ....

அவர்கள் என்னிடம்
எதிர்பார்ப்பது
நட்பை அல்ல,
ஒரு நாய்க்குட்டியின் விசுவாசத்தை
என்று அறிந்துகொள்ள
நான் நிறைய
அழவேண்டியிருந்தது

பிடி

2011-08-12T16:31:00.004+05:30

அன்றைய
கடைசி வாடிக்கையாளன் இயங்க
காலகட்டி படுத்திருந்தாள் சிறுமி
அப்போதுதான்
உயரத் தொடங்கியிருந்த
மார் மேடுகளைக்
குதறிக் கொண்டிருந்தான் அவன்

வந்தவனின் வியர்வை நாற்றம்
படுக்கையின் முடை நாற்றம்
வெயில் காணாத் தீட்டுத் துணிகள்
அறையில் புழுங்கும் நாற்றம் ...

நாற்ற ஜீவன்களை
உயரத்து ஜன்னலின்
கம்பிகளை விலக்கி
மெல்ல
எட்டிப் பார்க்கிறது நிலா

கிராமத்தில்
கூரை வழியே கசியும்
பழைய நிலவா இது
என்று வியக்கிறாள் சிறுமி

அந்த அறையில்
ஒரு ஜன்னலும்
அதற்கு வெளியே
ஒரு நிலவும்
இல்லாவிடில்
அவள் என்றோ இறந்திருக்கக் கூடும்

கண்ணி 8

2011-08-02T18:59:00.000+05:30

ஒருநாள் மாலை சாமியைத் தேடிப் போன போது அவர் வழக்கமான இடத்தில் இல்லை.சோழ தேசத்து தாசி ''சாமியோட குடும்பம் வந்திருக்கு கோயிலுக்குள்ள போய்ப் பாரு''என்றாள்.

கோயில் முழுக்கத் தேடி அவரை குளத்துக்கு எதிரே இருந்த நந்தவனத்தில் இருந்த மண்டபத்தில் கண்டு பிடித்தேன்.அந்த இடத்துக்கு அதிகம் பேர் வர மாட்டார்கள்.தெரியாது.சுப்பிரமணியர் சந்நிதியைச் சுற்றிக் கொண்டு வரவேண்டும்.குளத்தில் பூணூலை இழுத்து இழுத்துக் குளித்துக் கொண்டிருந்த அய்யர் ''அங்கெல்லாம் போகக் கூடாது''என்றார்.பிறகு உற்றுப் பார்த்து ''பேப்பர் காரர் மவனா போ போ இந்த வயசுப் பிள்ளைங்க நோர்னாட்டியம் தாங்கலை.,இங்கேயே எல்லா சங்கதியையும் முடிச்சுடுதுங்க..சனியனுங்க..அதான் சொன்னேன் நீ போ'''

சாமி மண்டபத்தில் சப்பணமிட்டு அமர்ந்து கொண்டு எதுவோ தட்டிலிருந்து சாப்பிட்டுக் கொண்டிருந்தார்.பக்கத்தில் இரண்டு பெண்கள் உட்கார்ந்திருந்தனர்.இளவயது பெண் தூக்குச் சட்டியில் இருந்து பரிமாறிக் கொண்டிருந்தாள்.சத்தம் கேட்டு ஏறிட்டு பார்த்து சாமி ''அட வந்துட்டியா..பருப்புச் சோறு தின்னறியாடே.கூட வடம் அதிரசம் சக்கரப் பொங்கல் கூட உண்டு''
நான் தயங்கி நின்றேன்.முதிய பெண் என்னைப் பார்க்காமல் ''நீங்க சாப்பிடுங்க முதல்ல""என்றாள் சற்று கடுப்புடன்.சிறிய பெண்ணின் முகம் கண்கள் யாவும் சிறுத்து சமீபத்தில் அழுதது போல சிவந்திருந்தது.

நான் நிலையை உணர்ந்து ''இல்லை சாமி நான் பூசை பார்த்திட்டு வரேன்'\..நீங்க சாப்பிடுங்க'என்று விலகினேன்

அப்படியே அங்கிருந்து காசி லிங்கத்துக்கு அருகே வந்து அமர்ந்திருந்தேன்.குழந்தைகள் சுற்றுப் பிரகாரத்தில் சத்தமிட்டுக் கொண்டே ஓடுவதை ''ஏய்ய்மெதுவா மெதுவா'' என்று அவர்களின் அம்மாக்கள் சேலை சரசரக்க துரத்திக் கொண்டு நடப்பதை, பரீட்சைக்குப் படிக்கும் மாணவர்களை,நெற்றியில் திருநீறும் முழுக்கைச் சட்டையும் புதிய வாட்சுமாய் இருந்த புதுமாப்பிளைகளோடு நெருங்கி அமர்ந்து ரகசியம் பேசும் புதுத்தாலிப் பெண்களை, கழுத்து வலிக்க சிற்பங்களை வியக்கும் சுற்றுலாப் பயணிகளை எல்லோரையும் வேடிக்கைப் பார்த்துக் கொண்டு அமர்ந்திருந்தேன்.ஆறுமுகன் சந்நிதியில் ஒருவர் உரத்த குரலில் திருப்புகழ் பாடிக் கொண்டிருந்தார்.

சண்முகத்தோடு அந்தப் பகுதிக்கு அடிக்கடி வருவேன்.பெரும்பாலும் வெளியூரிலிருந்து வரும் புதிய நண்பர்களோடு ஒரு வழிகாட்டி போல..அவர்கள் எல்லா சிற்பங்களையும் வாய்பிளந்து பார்த்துக் கொண்டே வருவார்கள்.ரதி மன்மதன் சிற்பம் பார்த்து அரண்டு போவார்கள்.யாரும் பார்க்காத போது ரதியின் விறைத்து நிற்கும் கல்முலைகளைத் தடவிப் பார்த்து ''இப்படில்லாம் நெசத்துக்குமே பொம்பிளங்களுக்கு நிக்குமா மக்கா''என்று வியப்பார்கள்.சண்முகம் ''அவளுக்கு நின்னாலும் உனக்கு நிக்காதே என்ன செய்வே நீ?..ஒலைல போற ஓணான மாதிரி சாமான வச்சுட்டு..நீ ஏறி வரதுக்குள்ள அவ ஊறிப போய்டுவாளே''என்று சிரிப்பான்.அவர்களுக்கு ஒரு க்ளைமாக்ஸ் காட்சி போல ரகசியமாக அந்த சிலையைக் கடைசியாய் காண்பிப்போம்.பாவாடையைத் தூக்கிக் காண்பித்துக் கொண்டு ஒரு பெண்ணின் சிலை.லஜ்ஜா தேவி சிலை என்று சாமி ஒருதடவை சொன்னார்.லஜ்ஜை என்றால் வெட்கம் அல்லவா..இப்படி வெட்கமே இல்லாத சிலையை ஏன் கோயிலுக்குள் வைத்திருக்கிறார்கள் என்று கேட்டேன்.''நீ மதுரைக்குப் போய்ப் பாரு மேற்குக் கோபுரத்தில இதைவிட வெட்கம்போன சிலை எல்லாம் இருக்கு ''என்றார்.

எனக்கு பருப்புச் சோறு என்றால் ரொம்பப் பிடிக்கும்.அம்மா நன்றாக செய்வாள்.பருப்புச் சோறு,உழுந்தங்களி.சினை இட்லி,தேங்காய்த் திரட்டு, காரத் தட்டை இதெல்லாம் அவளதுகைக்கு நன்றாக வரும்.சிறுவனாக இருந்த போது ஒவ்வொரு சனிக் கிழமையும் கூடத்தில் தனி அடுப்புவைத்து செய்துதருவாள்.ஏதோ ஒரு கட்டத்தில் சிவ தீட்சை எல்லாம் வாங்கிக் கொண்டு தீட்டு துப்புரவு என்று சிடுசிடுப்பவளாக மாறி விலகிப் போனாள்.எனக்கு திடீரென்று அவற்றை எல்லாம் சாப்பிடவேண்டும் போல இருந்தது.பருப்புச் சோறு பரிமாறும் சாமியாரின் மனைவி நினைவு வந்தது.பெரிய மார்பும் பெரிய இடுப்பும் எப்போதும் கோபத்தாலோ வேறு காரணத்தாலோ சிவந்திருக்கும் முகமும்..கோனார் வீட்டில் கட்டியிருக்கும் வெளிநாட்டுப் பசுவை நினைவுபடுத்தும் உருவம்.சாமி ஏன் இவளை விட்டுவிட்டு வந்தார்?கொஞ்சம் பைத்தியம்தான் இந்த ஆள் என்று நினைத்துக் கொண்டேன்.

ஒலிப்பெருக்கியிலிருந்து மெலிய நாகஸ்வர ஓசை தவழ்ந்து வந்துகொண்டிருக்க ஒரு சிறு பெண் கிழிசல் பாவாடையுடன் இடுப்பில் இறுக்கிய தூக்குச் சட்டியுடன் ரகசியமாய் வந்து ''அண்ணே முறுக்கு ரவா லட்டு வேணுமான்னே வீட்டில அம்மா செஞ்சுது''நான் வாங்கிக் கொண்டிருக்கையிலேயே கோயில் வாட்ச் மேன் கையில் கம்பைத் தரையில் தட்டிக் கொண்டே ''ஏய் இங்க விக்க்கக் கூடாதுன்னு சொன்னேன்லா ''என வர சிறு முலைகள் துள்ள ஓடிப போனாள்.

சற்று நேரத்தில் சாமி அந்தப் பெண்கள் தொடர வந்தார்.என்னைப் பார்த்ததும் நின்று ''சரி நீங்க போங்க'

அவர்கள் நின்று அவரையே பார்த்துக் கொண்டிருக்க அந்த சிறு பெண்ணின் உதடு துடித்தது.சாமி கண்களை விலக்கிக்கொண்டு ''லெட்சுமி இவளைக் கூட்டிப் போ '''என்றார்.
லட்சுமி என்று நான் சொல்லிப் பார்த்துக் கொண்டேன்.சரியான பெயர்தான்.

அவர்கள் மிகுந்த தயக்கத்துடன் திரும்பித் திரும்பிப் பார்த்தவாறே போனார்கள்.
சாமி ''ஸ்ஸ்ஸ் என்றபடியே அமர்ந்தார்.முகம் வாட்டமுற்றிருந்தது

சற்றுநேரம் இருவருமே எதுவும் பேசிக் கொள்ளவில்லை.பின்னர் அவராகவே ''அவளுக்குக் கல்யாணம் வச்சிருக்கு''என்றார்.
இன்னும் கொஞ்சம் மௌனம். பிறகு ''புழுவா இருக்கறவரை கூட்டிலே இருக்கலாம்.ஒருதடவை பறந்து பார்த்து வானம் எதுன்னு தெரிஞ்சுட்டா பிற்பாடு எப்படி இருக்கறது?''என்றார்..விளக்குவார் என்று எதிர்பார்த்தேன்.சட்டென்று ''இன்னிக்கு ராத்திரி ஒரு இடத்துக்குப் போவோமாடே''என்றார்.

அன்றிரவுதான் என்னை அம்மநாதர் கோயிலுக்கு அழைத்துப் போனார்.அது தாமிரபரணிக் கரையில் இருந்த ஒரு பாழடைந்த கோயில்.அம்பாசமுத்திரம் போகும் வழியில் இருந்தது.ராஜராஜ சோழன் காலத்துக் கோயில்.அந்த ஊரில் உள்ள மற்ற கோயில்கள் எல்லாம் நன்றாக இருக்க இந்தக் கோயில் மட்டுமே அப்படி இருந்தது.அங்கு நிறைய பாம்புகள் இருப்பதாக உலவிய வதந்தியும் சிலர் அதைப் பாம்புக் கோயில் என்று அழைத்ததும் ஒரு காரணமாக இருக்கலாம்.அங்கு முன்பு பூசை செய்த பூசாரி ஒருவர் ஏனோ அந்தக் கோயில் முழுவதுமே பாம்ம்புகளை படம் படமாக வரைந்துவைத்திருந்தார்.பகலிலேயே யாரும் போகஅஞ்சும் இடம்.அங்கு ஐந்து தலை நாகம் ஒன்று உண்டு என்று புரளி உண்டு.சாமியிடம் கேட்டதற்கு ''இல்லை இரண்டு தலைதான்""என்றார்.

ஒரு நீண்ட எவரடி பித்தளை டார்ச்சுடன் பாலத்து நிறுத்தத்தில் இறங்கிய எங்களை கண்டக்டர் சந்தேகமாக உற்றுப் பார்த்தான்.

அன்று முழுநிலவு என்பதைப் பிறகே உணர்ந்தேன்.ஆறு ஒரு வெள்ளி நூல் போல் ஓடிக கொண்டிருந்தது.தூரத்தில் எங்கோ கிளிகள் கெக்கலி இட்டுக் கொண்டிருப்பது கேட்டது.வெகுதொலைவில் ராமர் கோயிலில் இருந்து அர்த்த சாம பூஜைக்கான மணி ஒலி ஒரு முறை கேட்டு தேய்ந்தது.காலடியில் ஆற்று மணல் சப்தமிட நாங்கள் ஆற்றுக்குள் இறங்கினோம்.காற்று முழுவதும் மருக் கொழுந்து வாசனை பலமாக இருந்தது.லேசாகத் தூறல் போட்டது.ஆனால் மேக மூட்டம் இல்லை.ஆற்றின் அந்தக் கரையில் இருந்து வினோத ஒலிகள ஆற்று நீரால் மழுப்பப் பட்டு மிதந்து வந்தன.

சாமி கரையில் ஒரு இடததில் என்ன உட்காரச் சொன்னார்..பிறகு தனது துணிகள் எல்லாவற்றையும் கழற்றிவைத்துவிட்டு நிர்வாணமாக ஆற்றினுள் இறங்கினார்.அவர் எவ்வளவு வெண்மையாக இருந்தார் என அப்போதுதான் பார்த்தேன்.நான் குளிரில் வெடவெடவென்று நடுங்கிக் கொண்டிருந்தேன்.ஆனால் அவருக்கு குளிர்வதாகவே தெரியவில்லை.நிதானமாய் குடைந்து குடைந்து நீராடிக் கொண்டிருந்தார்.நான் அவரது இறுகிய உடம்பையே வியப்புடன் பார்த்துக் கொண்டிருந்தேன்.இழைப்புளியால் வெட்டினார் போன்று கூரிய கோணங்களுடன் முறுகிய உடல்.அவர் சத்தமே இல்லாது ஒரு சிறு பறவை போல் குளிப்பதை எவ்வளவு நேரம் பார்த்துக் கொண்டிருந்தேனோ தெரியவில்லை.சற்றுநேரம் கழிந்தபிறகே என்னருகில் வேறொரு ஆள் இருப்பதை உணர்ந்து சட்டென்று பதறி திரும்பினேன்.

ஒரு பெண்.

காவி சேலையில் என்னையே பார்த்துக் கொண்டு நின்றிருந்தார்,சத்தமே இல்லாமல் அவர் எப்படி அங்கு வந்தார் என்று ஒருகணம் வியந்தேன்.அவருக்கு முப்பதுக்கும் ஐம்பதுக்கும் நடுவில் எந்த வயதும் இருக்கலாம்.தலை முடி முழுவதும் சடை சடையாய் தோளில் முறுகிக் கிடந்தது.ஆனால் முகத்தில் எந்த சுருக்கமும் இல்லை.அவருக்கு பூனைக் கண்கள் என்று முதலில் நான் நினைத்தேன்.அல்லது நிலவொளியில் அந்தக் கண்கள் அவ்விதம் மினுங்குகின்றவ்ன எனத் தெரியவில்லை.நதிப் பச்சையின் வாசத்தையும் தாண்டி அவரிடமிருந்து ஏதோ ஒரு வாசனை எழும்பி வந்தது.அவர் ஒரே சமயத்தில் என்னைப் பார்ப்பது போலவும் எனக்குப் பின்னால் இருக்கிற வேறு யாரையோ பார்ப்பது போலவும் இருக்க நான் குழப்பமடைந்து பின்வாங்கினேன்.அப்போது சாமி ஆற்றிலிருந்து நீர்சொட்ட எழுந்துவந்தார்.பெண்மணி என்னிடமிருந்து தன் பார்வையை விலக்கிக் கொண்டு சாமியைப் பார்த்து சட்டென்று திரும்பினார்.சாதரணமான மனிதர்கள் கழுத்தைத் திருப்ப்பிப் பார்ப்பது போல இல்லை அது.ஏனோ ஒரு பாம்பு படத்தைத் திருப்பி பார்ப்பது போல அது இருந்தது.

நான் திடீரென்று மிகுந்த குளிராகவும் பயமாகவும் உணர்ந்தேன்.சாமி என்னைப் பார்த்துத் திரும்பி ''பயப்படாதே''என்றார் பிறகு அவள் அருகே நெருங்கி அவள் கைகளைப் பற்றிக் கொண்டார்.இருவரும் அப்படியே கொஞ்ச நேரம் நின்றிருந்தார்கள்.பிறகு அந்தப் பெண் கைகளை விலக்கிவிட்டு தன் ஆடைகளைக் களைய ஆரம்பித்தார்.சற்று நேரத்தில் எல்லா உடையையும் களைந்து சாமியின் கையில் கொடுத்து பிறந்த மேனியாக நதிக கரையில் நின்றார்.நான் மூச்சுவிட மறந்து அப்படியே ஒடுங்கி நின்றிருந்தேன்.அவர் மூககுத்தி அணிந்திருந்தாள்.ஏனோ அது அவர் ஆடையைக் கழற்றும்வரையில் என் கண்ணில் படவில்லை.கழுத்தில் ஒரு ஸ்படிகமலை .இரண்டும் நிலவொளியில் கூர்ந்து கூர்ந்து மின்னின.நிலவு ஏற ஏற அவர் கண்களின் பிரகாசம் கூடிக் கொண்டே இருந்தது.அவர் மார்புகள் நான் கோயிலில் பார்த்த ரதியின் முலைகளைப் போலவே திமிர்த்து இருந்தன.அவரது உடலே இயற்கையாய் வளர்ந்தது போல இல்லாமல் செய்யப் பட்டது போல் இருந்தது.அவரது சருமத்தின் நிறம் வெண்மையாக மட்டும் இருக்காவிட்டால் அவரை ஒரு சிலை என்றே சொல்லிவிடலாம்.மார்புகள் முடிந்து இறங்கும் இடத்தில் சிலைகளுக்கு இருப்பது போலவே சிறு குழி இருந்தது.மெல்லிய ரோம வகிடுகள் ஒரு பெரிய கருஞ்சுழி போல கிடந்த அவரது நாபியில் இறங்கித் தொலைந்தன.என்னால் அதற்கு மேல் பார்க்கவே முடியவில்லை.பார்த்தால் இறந்துவிடுவேன் என்பது போல உணர்ந்தேன்.அவர் நிதானமாய் என்னைக் கடந்து ஆற்றில் இறங்கினார்.இறங்கும்போது திரும்பி என்னைப் பார்த்துப் புன்னகைத்தார்.அதே பாம்புத் திரும்பல் ...பவளக் கோலிகள் போல சட்டென்று மினுங்கி மங்கும் கண்கள் ..

நதியில் மூழ்கி எழுந்ததும் ஒரு கணம் அவரது புன்னகை ஒரு தீச்சுவாலை போல பாம்பின் நாவு போல நீண்டு என்னைத் தீண்டி பின்வாங்கியது.

இரு காட்சிகள்

2011-07-27T15:03:00.002+05:30

1

எல்லாம் முடிந்ததும்
மீண்டுமொரு முறை
''இதை ஏன் நாம் செய்கிறோம்''என்று கேட்டாள் கசப்புடன்
''ஏன் என்றறிந்தால்
எதையுமே செய்யமாட்டோம் அல்லவா.''.
என்றவன்
சட்டையை மாட்டியபடியே கீழிறங்கினேன்
தெருவில் ஒரே சத்தம்
யாரோ ஒருவன் வேகமாய்
கையில்
ரத்தம் சொட்டும் தலை
ஒன்றைத் தூக்கிக் கொண்டு
வீசி வீசி நடந்து வந்து கொண்டிருந்தான்

பின்னால் ஓடி வந்தவர்கள்
எல்லோரும்
அவன்
கையிலிருந்த தலையையே
பார்த்துக் கொண்டிருந்தார்கள்
நான் மட்டும்
அவன் முதுகில் முறுக்கிக் கொண்டிருந்த சாவியை..

கூட்டம் கடந்ததும்
அண்ணாந்து
மாடியில் நின்றுகொண்டிருந்த
அவளைப் பார்த்தேன்
ஏன் என்ற கேள்வி
அவள் கண்ணில்
இன்னமும் இருந்தது
''ஏனோ''என்றபடி
நடக்க ஆரம்பித்தேன்.

நாம் பிரிந்துவிடுவோம்
என்று கெஞ்சினாள் அவள்..

கடற்கரை இருளில்
காகங்கள் கத்துவதை
திடீரென்று நிறுத்தி அமைதியாகின
சுண்டல் விற்றுக் கொண்டிருந்தவர்களும்
குதிரை ஒட்டிக கொண்டிருந்தவர்களும்
மாலை நடை போய்க கொண்டிருந்தவர்களும்
வலையைப் பிரித்துக் கொண்டிருந்தவர்களும்
ஒருகணம் நின்று
கடலைப் பார்த்த்ர்ர்கள்
''கடல் உள்வாங்குகிறது''
என்று சொல்லிச் சென்றார் ஒருவர்

நாம் பிரிந்து விடுவோம்
என்றாள் அவள் மீண்டும்
கடல் உள்வாங்குகிறது
என்றார்கள் அவர்கள் மீண்டும் ..

இடரிடை வாழ்க்கை

2011-07-15T21:24:00.001+05:30

மந்தையிலிருந்து
ஆடு தவறிவிட்டது
மாலை விழும்போது
ஆடு
மலையின் தனிமையில் இருந்தது
நேரம் போகப் போக
அதற்கு பசித்தது
கொடுமையான குளிரில் நடுங்கியது

வேகமாக படியும்
இருட்டைக் கண்டு மிரண்டது
புதர்களில் இருந்து கிளம்பிவரும்
வினோத ஒலிகளைக் கேட்டு
அஞ்சியது

அங்குமிங்கும் ஓடியபடி
மேய்ப்பர்களைத் தேடி ஓடியது
பரிதாபமாக கதறியது
பள்ளத்தாக்கின் கீழ்வளைவில்
இரைக்கும் வயிற்றுடன்
நின்றிருந்த ஓநாய்க் கூட்டத்தின்
ஒளிரும் கண்களில்
எரியும் பசியைக் கண்டு திடுக்கிட்டது

சட்டென்று நின்று
ஒருகணம்
ராட்சதத் தட்டு போல் எழும்பும்
பெரிய
மஞ்சள் நிலவை வியந்தது

சிறிதெனும் பெரிது ..

2011-07-13T14:30:00.000+05:30

1.வலி என்ற
வார்த்தையைப் போல
அவ்வளவு
சின்னதாய் இல்லை
வலி.

2.பளபளக்கும் பெரிய காரில்

மின்மினுக்கும் நகைகளுடன்
ஒப்பனை மூடிய முகத்துடன்
வந்த பெண்மணி
கூண்டிலிருந்த பறவையை
வாங்கிப் போனாள்

பெரிய கூண்டில் வசிப்பது
சிறிய கூண்டில் வசிப்பதை
வாங்குகிறது
என்றெழுத வேண்டும் இதை...

3.வெற்றி பெற்றவனின்

தத்துவத்துக்கும்
தோல்வியுற்றவனின்
தத்துவத்துக்கும்
ஒரு வித்தியாசம் இருக்கிறது

தோல்வியுற்றவன்
தன் தத்துவத்தை
வாழ்ந்து தீர்க்கவேண்டி இருக்கிறது

4.அருமனை சர்ச்சைக் கடக்கையில்

அருட் தந்தை
'பிதாவே மன்னியும்
இவர்கள்
தங்கள் செய்வது இன்னதென்று
அறியாது செய்கிறார்கள் '
என்று ஒலிபெருக்கியில்
கெஞ்சிக் கொண்டிருந்தார்
இணையத்தில் இலக்கியம்
செய்பவர்களைப் பற்றிச்
சொல்கிறாரோ என்று
ஒரு கணம் திடுக்கிட்டேன்

5.உள்நாட்டிலோ
வெளிதேசத்திலோ
ஊர் நடுவிலோ
புதர் மண்டிய
ஒதுக்குப் புறத்திலோ
மண் மீதோ
கடல் நீரிலோ
கிடக்கிறது
எனக்கான ஆறடி ...

இன்றிரவு
என் வீட்டுக் கட்டிலில்
கிடைத்தது

அளவினால் ஆனது அகிலம்

2011-07-09T09:13:00.000+05:30

'எனக்கொரு யானை
வாங்கித் தர்றியா''
என்று கொஞ்சினாள் மகள்
''எனக்கு ரெண்டு''
என்றான் மகன் விரல் விரித்து.

சரியென்று சொல்லி
பள்ளியனுப்பி வைத்தேன்.
சிந்தனையுடன்
திரும்பி வந்து
பாதி படித்து
சலித்து
வைத்த
தத்துவப் புத்தகத்தை திறந்தேன்
மீண்டும் மூளை சலித்து விலகியது

சிறிய அலகால்
பெரிய உலகை
கொத்தித் தின்ன
விரும்பும் குருவிகள் நாம்
என்றொரு வரி தோன்றிற்று

மிகச் சிறிய அலகு..
மிகப் பெரிய உலகு......

அவள் இவள்

2011-07-07T22:09:00.000+05:30

இவளுக்கு
உம்பெர்டோ ஈகோவைத்தெரியாது
ஆல்பர்ட் காம்யூவையும்
அன்னியமாதலையும் தெரியாது
அந்நியன் படம் மட்டுமே
இவளுக்கு தெரிந்திருக்கிறது ..

காரல் மார்கஸ் தெரியாது
சரி
தெரியாதிருப்பதே நல்லது
கெவின வில்பரையும்
லியோ டால்ஸ்டாயையும் விடடுவிடுங்கள்
புதுமைப் பித்தனையும்
கல்கியையும் கூடத் தெரியாது
சலீல் சவுத்ரி
ஒரு இசை அமைப்பாளர் என்று
தெரிந்தால் அல்லவா
அவர் இசையைக் கேட்பதற்கு...
ஹிட்ச்காக் என்பது
போதையேற்றும் ஒரு பானம்
என்பதாக ஒரு கருத்தில் இருக்கிறாள்
நேற்று இவளுக்கு
சுஜாதாவையும் கூடத்
தெரியாது என்ற போது
சற்று திக்கென்றுதான் இருந்தது.

ஆனாலும் இழவு
இவளை
இப்படி
உடலும் உயிரும்
உருகி உருகி
காதலிப்பதை
நிறுத்தவே முடியவில்லை தோழரே
எனக்கு
எதுவும் பிரச்சினையா?

அம்மாவின் பூனை

2011-07-04T10:04:00.000+05:30

அம்மாவுக்கு
எப்போதுமே
பூனைகளைப் பிடிக்காது
ஆஸ்துமா வரும்
பூனையின் ஒரு மயிர்விழுந்தால்
ஒருகோடி பாவம்
என்றெல்லாம் ஏதேதோ சொல்வாள்
ரொம்ப செல்லமான கடைசித் தம்பி
கெஞ்சிக் கேட்டும் கூட
அப்பா சொல்லியும் கூட
அனுமதிக்க மறுத்துவிட்டாள்

அக்கா டில்லியில் கல்யாணமாகிப் போனாள்
நான் கேரளாவுக்கு வேலைக்கு வந்தேன்
தம்பி யூ எஸ் போனான்

அம்மாவும் அப்பாவும்
கொஞ்சநாள் என்னுடன்
வந்து தங்கினார்கள்
மலையாளக் குளிர்
அப்பாவுக்கு ஒத்துக் கொள்ளவில்லை
இருமிக் கொண்டே ஊர் போனார்
போன மூன்றாம் நாள் மரித்தார்

எவ்வளவோ சொல்லியும்
அம்மா ஊரிலேயே இருந்துவிட்டாள்

போன மாதம்
அவளைப் பார்க்க வந்திருந்த
அக்கா போன் செய்தாள்
''விஷயம் தெரியுமா
அம்மாக்குத் துணையாக
இப்போது பழுப்பு நிறத்தில்
ஒரு பூனை இருக்கிறது''என்றாள் ''
பிறகு சற்றே கரைந்த குரலில்
''அம்மாவுக்கு இப்போது
பூனைகளைப் பிடிக்கிறது''

பாலியல்கவிதை

2011-06-30T19:55:00.000+05:30

1.அய்யோ என்று கத்தினாள் அவள்
ஏன் இப்படி கத்துகிறாய்
என்றேன் நான்
அய்யோ என்று
பிறகு சின்ன எழுத்தில் கிசுகிசுத்தாள்
வலிக்குது என்றவுடன் திடுக்கிட்டு தடுத்து ...
'இது பாலியல் கவிதையாக
இருந்தால் உடனே நிறுத்திவிடு
ரிஷ்ய சிருங்கர்கள்உலவும் இடம்.'.என்றேன்
அவள் முறைத்து
'நீ என்கால் மீது நிற்கிறாய்!' என்றாள்

2.சனிக் கிழமை சனிக் கிழமை
உளுந்தங்களி உருட்டித் தருவாள் ஆச்சி
வழிய வழிய
நல்லெண்ணெய் தடவி ...
மாமிசம் தின்னா ஜாதிக்கு
கடவுள் கொடுத்த மாமிசம் என்பாள்
ஆச்சி போய்
ஆண்டுகள் ஆயிற்று
அவளோடு போயிற்று
அவள் அறிந்தவைகளும்..
உருட்டிக் கொடுத்த
உளுந்தங்களியின் வாசனை மட்டும்
மூக்கிலேயே இருந்தது ..
முந்தாநாள்
அவள் முலை நுகர்ந்தபோது
எழுந்துவந்தது....

3.கல்லிடைக் குறிச்சி
பச்சை அப்பளம்
சாப்பிட்டிருக்கிறீர்களா?
தின்னும்போது
அப்படித்தான் இருக்கிறது
அவள் உதடுகள் ...

4.நாரத்தை ஊறுகாய் ''
என்றேன் அவளிடம்
''வாசனையும் சுவையும் ''

புரியாமல் எதுவென்றாள் முதலில்..
பிறகு புரிந்து
'' ச்ச்ச்ச்சீய்ய்ய்ய்..............''

நமீதா பூச்சி...

2011-06-23T12:51:00.000+05:30

என்றைக்கும் இல்லாத திருஇரவாய் எழுபது கிலோ டால்டா டின் போல ''கண்ணா லட்டு தின்ன ஆசையா''என்ற படி நமீதா என்கனவில் ஏறிவெண்கலக் கடைக்குள் ஆனை புகுந்தது போல நெருங்கி வரவும் பயந்து வீரிட்டலறி எழுந்து வேர்த்து தாகமாகி அடுப்பறையில் நீர் குடிக்க விளக்கைப் போட்டதும் இருட்டை மேய்ந்து கொண்டிருந்த ஆயிரம் கரப்பான் பூச்சிகள் கலைந்தோடின.

ஒற்றை பூச்சி மட்டும் ஓடாது நின்று கடுகுக் கண்களால் என்னையே முறைத்தது.நான் பாதி குடித்த தண்ணீரின் மேல் ''என்னா''என்றேன்.அது மீசையை நீவி விட்டுக் கொண்டு ''ஆனை மேல எழுதறே பூனை மேல எழுதறே..எங்களைப் பத்தி ஒன்னு எழுதினியா''என்று கண்ணகி போல் நீதி கேட்டது.நான் கண்கள் சொருக யோசித்து ''ரயில் பூச்சி பற்றி எழுதி இருக்கிறேன்''என்றேன்.
அது அலட்சியமாய் ''ஹ!உலகில் கோடிக கணக்கான பூச்சி இனங்கள் உண்டு அதில் ஒரு பூச்சி பற்றி அரைக் கவிதை!'என்றது''சமூக நீதி வர்க்கச் சமன்பாடு இது பற்றியெல்லாம் அறிவாயா நீ?''
நான் திடுக்கிட்டேன்.இது அறிவு ஜீவி கரப்பான் பூச்சி போலிருக்கிறதே!
''உன் வயிற்றிலேயே ஒரு கோடி பூச்சி உண்டே அறிவாயா நீ''
நான் மேலும் திடுக்கிட்டேன்.என் வயிற்றுக்குள் ஒரு கோடி கரப்பான் பூச்சியா ?பிறகு அது பாக்டீரியாக்கள் என்று தெளிந்தேன்.அவை பூச்சிகளா என்ன?இருக்கலாம்.எங்கள் ஊரில் குழந்தைக்கு உடல் சரியில்லை எனில் டாக்டர் ''பூச்சிக்கு மருந்து சாப்பிட்டாயா;;என்றுதான் முதலில் கேட்பார்.'';'

''உங்களால் தான் எங்களுக்கு எத்தனை தொல்லை..வயிற்றுப் போக்கிலிருந்து வாந்தி பேதி வரை ...உங்களைப் பற்றி நான் ஏன் கவிதை எழுத வேண்டும்?''
''அது நாணயத்தின் ஒரு பக்கம்...நீ நேற்று இரவு சாப்பிட்ட முட்டை பரோட்டாவை ஜீரணிக்க ஒரு கோடி பூச்சிகள் உன் வயிற்றில் இன்னமும் தூங்காமல் உழைத்துக் கொண்டிருக்கின்றன.அறிவாயா அரை மூளைக் காரனே?''
''மன்னிக்கவும் எனக்கு பூச்சிகளைப் பற்றி அதிகம் தெரியாது.நான் பூச்சியலாளன் அல்லவே?''
''பூனைகளைப் பற்றி எழுதுகிறாய்.நீ என்ன பூனையிலாளனா ?''
நான் இப்போது அதன் வாதத்தின் நீதியை புரிந்து கொண்டேன்.ஒரு துரோகி போல் என்னை உணர்ந்தேன்.வாயில் வெள்ளை நுரை தப்ப புஸ்புஸ் என்று நின்ற பூச்சியிடம் நாளையே எழுதுகிறேன் என்று வாக்களித்துவிட்டு திரும்ப வந்து படுத்தேன்.

படுத்த பத்தாவாது நிமிடம் ''கண்ணா ரெண்டு லட்டு திங்க ஆசையா'என்று நமீதா மீண்டும் வந்தார்.இம்முறை அலறி எழுவதற்குள் பட படவென்று சிறகை விரித்து பறந்து வந்து மார் மீது அமர்ந்துவிட்டார். நமீதாவின் கொங்கைகள் துவங்கும் இடத்தில் இரண்டு பெரிய சிறகுகள் ...கரப்பான் பூச்சியின் சிறகுகள்..முலைத்திருந்தன..ச்சே முளைத்திருந்தன....நமீதா தன் புதிய மீசைகளை ஒதுக்கிய படி என்னை முத்தமிட குனிந்த போதுதான் மீண்டும் அலறி விழித்துக் கொண்டேன்.இப்போது விடிந்திருந்தது,அடுப்பறையில் கரப்பான் பூச்சிகளைக் காணவில்லை.எனினும் இரவில் கரப்பான் பூச்சியிடம் கொடுத்த சத்தியம் நினைவு வந்தது.ஆச்சியிடம் கொடுத்தாலும் பூச்சியிடம் கொடுத்தாலும் சத்தியம் காப்பாற்றப் படவேண்டியது.யோசித்து யோசித்து ஒரு பெரிய தட்டியில் இப்படி எழுதி வெளியே வைத்தேன்

இங்கு
ஆனைகள் பற்றியும்
பூனைகள் பற்றியும்
மட்டுமல்ல
பூச்சிகள் பற்றியும்
நயம் சந்தத்துடன்
நவீன கவிதைகள்
செய்து தரப் படும்

எந்தப் பூச்சியும் விலக்கல்ல
நமீதா பூச்சி தவிர்த்து..